

med | Î 
e 65 
reis het een of ander overkomt, dan kan ik, door er oplettend in te zien, weten of 
het goed of kwaad is en alzoo gerust zijn. 
Luister verder naar mij: al zoudt ge U elken dag door de punten der wa- 
penen omringd zien, ge zoudt voor het staal toch onkwetsbaar wezen; al gingt 
gij ook naar het oorlogsveld, gij zoudt, wijl uw tijd nog miet daar is, toch niet 
sneuvelen. Maak U dus daaromtrent niet ongerust en wees in dit geval niet wan- 
kelmoedig; want ge behoeft voor niets te vreezen. Wie schrikachtig is, heeft kans 
dood te vallen; hij die het altijd koud heeft, vindt gewoonlijk den dood in het 
water; die weemoedig van hart is, is voorbeschikt ver van de zijnen te gaan; die 
veel van stoeien houdt, is dikwijls oorzaak van twist, terwijl een oprecht mensch 
dikwijls het slachtoffer van bedriegerijen wordt. Deze limau’s, zoo vervolgde hij, 
verdrijven vooral de gevaren der wereld. Als ge nu op reis zult gaan, dan zal het 
zijn alsof gij ten strijde trekt en voor het geval dat gij dan hinderpalen mocht ont- 
moeten, wil ik U in vertronwen mededeelen, dat gij dan niet moogt wijfelen en geen 
voetstap terug treden; want dat is den jongeling van Tandjoeng Boengö een verbod. 
Deedt gij het, dan zouden er thuis zemelen in een klapperdop voor U gereed staan 
en een saugka* omin te broeien, want het zou alle schijn hebben, dat ge een leghen 
geworden waart. Indien honger en dorst U dan plaagden, zoudt ge wat asch in een 
kopje kunnen nemen; ge zoudt U aan sirih karako* moeten vergasten en U daarbij 
bedienen van oude gpinang, die door de eekhorentjes weggesmeten is, terwijl de oude 
bladeren van den kandoengboom U tot gambir zouden strekken. Pagar Roejoeng zou 
U vervloeken en Soengai Boengó voor eeuwig U van zich stooten. ’” 
Dit hoorende zeide Tjindoer Mató: „met Uw welmeenen Toeankoe! Gij be- 
hoeft mij dat niet onder het oog te brengen. Waart ge een ander persoon, dan zou 
ik U wat anders zeggen; iedereen toch weet, wie ik ben. Het voor een tweedemaal 
van U te hooren, zou ik niet kunnen dulden. Hoe zouden wij op dit oogenblik 
al iets kunnen uitmaken. God is machtig en wij hebben nog uiets ondervonden, 
wat wij goed of kwaad kunnen noemen. Volgens mijn gedachten ook zijn wij men- 
schen allen gelijk en kan zoowel de een als de andere sterven. Gij behoeft mij dat 
niet te leeren!” 
Toen de Toeankoe hem zoo hoorde spraken, begon hij te glimlachen en zei- 
de: wals gij behouden in Tandjoeng Soengai Ngiang zijt aangekomen, overleg dan 
goed bij U zelven, om een middel te vinden prinses Bongsoe alleen te spreken en ver- 
tel haar dan al onze omstandigheden. Als si Bongsoe *% hebben wil, dan zou ik begee- 
ren haar te ontmoeten. Boendö Kandoeng toch is al oud en kan spoedig sterven. 
Kwam zij nu-te overlijden, dan zou er niemand zijn geschikt om in dit paleis het 
bestuur op zich te nemen. Ook het verlangen van de rijksgrooten is daarom (dat zij 
mijn echtgenoote wordt), daar de onderdanen anders slecht zouden worden en de vor- 
sten van Boeö en Soempoe Koedoeih zich aan onrechtvaardigheden zouden schuldig 
maken, waaronder het geheele rijk zou lijden. Mijn eenigste streven is daarom prinses 
Bongsoe te spreken, al moest zij er ook het leven om verliezen. Als ge haar dus 
