“U, 
Sede faculteit toegekend om, bij nalatigheid van de schuldenaren, zieh de does- 
Rd 
ne nije 
betaald zijn, geenerlei regten op de verpande doessoen kunnen doen gelden. 
Door dit contract komt de doessoen dus feitelijk in het tijdelijk bezit van den 
geldschieter of diens regtverkrijgenden. Aan dezen wordt echter in geen geval 
soen toe te eigenen of die te doen verkoopen; wel kan hij die doessoen weder 
aan anderen in pand geven. De schuldenaren of liever de oorspronkelijke ei- 
genaren behouden echter het regt van lossing, téëboes, voor de primitief hun 
voorgeschotene gelden, ten allen tijde en bij welken houder zich ook het pand 
moge bevinden. Bij de Mohammedanen van Kajeli is het verpanden der sagoe- 
doessoen’s veelvuldig in gebruik. Ook bij de Alfoeren. heb ik van dit gebruik 
enkele voorbeelden ontmoet, echter niet zoo algemeen -om daaruit met zeker- 
heid de gevolgtrekking te kunnen maken, of het gadeicontract al dan niet eene 
oorspronkelijk Alfoersche instelling is. Of voor de uitdrukkingen gadei en tê- 
boes ook zuiver Alfoersche woorden bestaan, ben ik niet te weten kunnen 
komen (20). 
Op de zee, welke het eiland Boeroe omringt, schijnen de Alfoeren ook, 
althans tot op eenen zekeren afstand van de kust, regten te doen gelden, in _ 
zooverre namelijk, dat door vreemdelingen voor het visschen langs de kusten 
de toestemming van de betrokken fenna’s eerst moet worden gevraagd en daar- 
voor ook door hen een zeker regt moet worden betaald. Doch dit gebruik is 
niet algemeen en bij de fenna's, waar het bestaat, wordt ook niet streng de 
hand daaraan gehouden. Algemeener echter is het heffen van een zeker regt 
van alle vaartuigen, welke de baaijen en ankerplaatsen van het eiland aan- 
doen. Voor vaartuigen met één mast wordt als regt betaald één perkala, d. i. 
een stuk wit katoen van vier vademen lengte, en voor vaartuigen met twee 
masten een salempoeri, een stuk wit katoen van acht vademen lengte. Dit 
regt, onder den naam van roeba-roeba bekend, komt ten bate der fenna (21). 
e. HUWELIJK en ECHTSCHEIDING. 
Het huwelijk, daswana geheeten, is eene van de voornaamste maatschap- 
pelijke instellingen van den Alfoer, die met de instelling der fenna’s in het 
naauwste verband staat. Wij behoeven, om dit aan te toonen, slechts te wij- 
zen op de hierboven reeds medegedeelde regels, dat personen, tot dezelfde fen- 
na behoorende, niet met elkander mogen trouwen; dat door het huwelijk de 
vrouw van hare fenna voor altijd overgaat tot de fenna van den man, en dat 
de kinderen, uit het huwelijk geboren, tot de fenna van den vader behooren, 
Door deze bepalingen wordt het huwelijk eeuvoudig teruggebragt tot eene trans- }, 
actie tusschen twee fenna’s. Immers letten wij van den eenen kant daarop, 
dat ten gevolge dier bepalingen de fenma der bruid door het huwelijk in ge- 
tal sterkte afneemt, door het verlies dat zij lijdt, van een vruchtbaar lid, van 

