PR (oen 
Het is poto de namen van ouders of van schoonouders te noemen. 
Wanneer die namen dezelfde zijn als, of eenigszins gelijkluidend met namen 
van levende of doode voorwerpen, dan zal de Alfoer voor deze laatsten steeds 
andere verklarende woorden gebruiken. Heet b.v. de schoonmoeder Daloe, 
welk woord ook sirih beteekent, dan zal de Alfoer, om sirih verzoekende, niet 
het woord daloe gebruiken, maar de verklarende uitdrukking moeë miha, dat 
letterlijk vertaald wil zeggen „roode mond”, of voor sirihblad niet zeggeu: daloe 
‘moen, maar: karon fenna. 
Aan den jongeren broeder is het poto den naam van zijn ouderen broeder 
in diens bijzijn uit te spreken. 
Aan den jongeren broeder is het eveneens poto, om naar den mond van 
de vrouw van zijnen ouderen broeder te zien, terwijl zij bezig is met eten. 
Zijn er dus vele jongere broeders van haren echtgenoot in huis, dan be- 
dekt zich de vrouw, onder het eten, het gezigt met een doek. 
Aan de vrouw is het poto, binnen veertig dagen na den dood van 
haren man te hertrouwen of met iemand gemeenschap te hebben. Dit tijdperk 
heet hian wasin, d, w.z. dagen van den doode. 
Aan den jongeren broeder is het poto, bij overlijden van zijn ouderen 
broeder met diens weduwe te trouwen (Zie blz. 31). 
Het is poto in het huis, waarin iemand overleden is, te blijven wo- 
nen, of zich in de onmiddelijke nabijheid daarvan te blijven ophouden. Het 
huis is poto (hoema poto), de grond is poto (rahe poto). Ten einde het her- 
haalde verhuizen, hetwelk bij elk sterfgeval zou moeten plaats hebben, te 
voorkomen, verwijdert men den zieke, wanneer het te voorzien is, dat zijn 
einde nabij is, naar eene afgelegene plek, opdat hij daar zijn laatsten adem zou 
kunnen uitblazen. Dit gebruik is wel een van de voornaamste oorzaken, dat de 
Alfoeren van Boeroe, in weerwil van alle door het bestuur aangewende pogingen 
om hen in geregelde kampong’s te vereenigen, nog zoo verspreid zijn blijven wonen. 
Het is poto van de nieuw geoogste rijst te verkoopen, alvorens het 
gemeenschappelijk offermaal heeft plaats gehad. Dit offermaal wordt na elken oogst 
door de fenna aangerigt, en alle leden der fenna zijn gehouden een klein gedeelte van 
de door hen geoogste rijst als bijdrage daartoe te leveren. Tot die offermalen wor- 
den ook de leden der naburige fenna’s uitgenoodigd. Men noemt zulks het eten 
van de ziel van de rijst (dapsiak la ka hala ’smangin). Bij die gelegenheid wordt 
ook een klein gedeelte van de rijst afgezonderd en op eene afgelegene plaats 
aan de geesten ten offer gebragt. Wie omtrent dit poto onverschillig is, en 
van de nieuw geoogste rijst verkoopt, alvorens dit offermaal heeft plaats ge- 
had, moet zulks zwaar boeten, want nooit meer zal hem een voordeelige 
oogst te beurt vallen. Nadat het offermaal is afgeloopen, is ook het poto 
van zelf opgeheven en mag iedereen van de door hem geoogste rijst verkoopen. 
Dit is ook met de hoton (Alfoersch feten) het geval. 

