ol 
Het koin is slechts een uitvloeisel van de vereering van de zielen der voor- 
ouders. Het vormde zich in de laagste phase van ontwikkeling der geestenver- 
eering en onder den invloed van het toen reeds tot zijne volle ontwikkeling 
gekomen fetichisme, toen men, met de voorstelling van geesten en zielen, reeds 
van het bovenzinnelijke een begrip had gevormd, doch dat begrip nog niet die 
hoogte bereikt had, dat men dat bovenzinnelijke van het zinnelijk waarneem- 
bare geheel kon scheiden. Zoo waande men dan ook de zielen der voorouders 
op die plaatsen gebonden, die, bij let leven dier voorouders, het tooneel hun— 
ner werken en daden waren. Op die plaatsen moest men zich begeven, wilde 
men aan de zielen der voorouders offeren; op die plaatsen werden uitsluitend 
_ de bedehuisjes opgerigt. Die plaatsen waren dus uit den aard der zaak hei- 
lig, en alles, hetgeen zich daarop of daarin bevond, werd beschouwd als het 
bijzonder eigendom der zielen. Wilde men dus iets van die plaatsen weg 
nemen, men moest de zielen vooraf door een offer schadeloos stellen. Ook 
andere voorwerpen en zaken, welke met het leven der voorouders in eenige 
betrekking konden worden gebragt, werden in heilige vereering gehouden. 
Nog heden ten dage koestert de Alfoer omtrent het koin dezelfde be- 
grippen. De voorwerpen of zaken of- plaatsen, welke koin zijn, worden 
door de legende met de lotgevallen der voorouders in verband gebragt en 
de plaatsen, die koin zijn, worden nog als geliefkoosde verblijfplaatsen van 
de zielen der voorouders beschouwd (28). Een paar voorbeelden van koin 
zullen dit nader bevestigen. 
In de foegmolin Waesama, op het grondgebied der fenna Rebot, in de 
nabijheid der rivier van Oki, bevindt zich een klein riviertje. Omtrent den 
oorsprong van dit riviertje deelt de legende mede, dat de stamvader van 
de fenna Rebot, op die plaats water uit eene kom drinkende, een weinig daar- 
van op den grond stortte en daaruit bedoeld riviertje ontstond. Dat riviertje 
is dan ook koin (heilig). De plaats is bijzonder rijk aan nipahboomen, doch 
het is koin (verboden), om de bladeren daarvan weg te halen, op straffe van 
met ziekten, vooral koortsen, te worden bezocht. Men kan echter door een 
klein offer te brengen die straf ontgaan. Wenscht dus de Alfoer nipahbladeren 
uit dat bosch te kappen, dan werpt hij vooraf eenige centen in het water, onder het 
uitspreken van het formulier: „Opokoe finai! asbanak lebena, aëgo behenoemoen”, 
hetwelk woordelijk vertaald wil zeggen: „Mijn heer (mijn voorvader) hierin ! wordt 
door mij ingeworpen dit geld, worden door mij weggenomen nipahbladeren” 
Zoo is het ook, om nog een ander voorbeeld te geven, koin (verboden) 
oeha (*) te maken van de sagoe, afkomstig uit de doessoen Gaoela, gelegen 
aan de rivier van dien naam, zijnde een linker zijtak van de Waeapo (foeg- 
molin Kajeli). Als reden waarom zulks koin is, werd mij het volgende mede- 
(£) Oeha noemt men de sagoe in het een of ander blad gewikkeld en zoo boven het vuar 
geroosterd. 
