a 
gedeeld. Badjerlatoe, de stamvader van de fenna Waëhiri (foegmolin Kajeli) ge- 
raakte eens, op de jagt zijnde, in de bosschen verdwaald. Verscheidene dagen 
achtereen zwierf hij rond om een uitweg te zoeken, zonder er een te kunnen 
vinden. De honger begon hem vreesselijk te kwellen, want gedurende al dien 
tijd was hij zonder voedsel gebleven, Daar kwam hij eensklaps aan den zoom 
van een groot sagoebosch, de tegenwoordig zoogenoemde doessoen Gaoela. Vol 
vreugde velde hij onmiddellijk een boom, wikkelde een weinig van de geklopte 
sagoe in een blad en roosterde dat op het vuur. Plotseling eehter barstte het 
blad, waarin de sagoe gewikkeld was, open, terwijl op hetzelfde oogenblik de 
voeten van Badjerlatoe hevig begennen op te zwellen. Hij genas niet meer 
van deze ziekte en van daar dat het sedert koin is, van de sagoe, afkom- 
stig uit die doessoen, oeha te bereiden en de Alfoer gelooft, dat iedereen die, 
in weerwil daarvan, zulks doet, gestraft zal worden met eene verdikking van 
de voeten, die den dood ten gevolge heeft. Nog eene menigte andere voor- 
beelden van koin zouden hier opgenoemd kunnen worden, Deze twee kunnen 
echter voldoende worden geacht, om ons met den aard en het wezen van het 
koin bekend te maken. É 
Schijnbaar met het koin verwant, doch in het wezen der zaak ten zeer— 
ste daarvan verschillend, is het sasi. Het sasi is eene godsdienstige handeling, 
waarbij men zijne grondbezittingen, doessoens, tuinen, enz., gedurende een be- 
paalden of onbepaalden tijd voor den mensch ontoegankelijk verklaart en aan 
het Opperwezen toewijdt. Het teeken van sasìi bestaat gewoonlijk in eenige 
palmtakken op de meest zigtbare plaatsen aangebragt. Het sasi is in verschei- 
dene gevallen verpligt gesteld. Zoo is het b. v. voor elkeen pligt, om 
vóór den oogst zijne tuinen, voor een’ zekeren tijd, sasi te verklaren; zoo is 
het verder voor de gezamenlijke eigenaren, van eene sagoedoessoen pligt 
om op die doessoen, alvorens daaruit sagoe te kloppen, voor eenen bepaalden 
tijd het sasi te leggen. Bij het in bezit nemen van woeste gronden, is het 
eveneens pligt, alvorens tot het ontginnen daarvan over te gaan, den 
grond voor eenen zekeren tijd sasi te verklaren. Hier vertoont zich het sasi 
van zijne meest karakteristieke zijde; niet zoo zeer door het feit van eerste 
ontginning verzekert. men zich van het bezit van woeste gronden, maar zulks 
geschiedt reeds door het opleggen van het sasi. Immers de persoon, die het 
sasi heeft opgelegd, is alleen bij magte dat weder op te heffen. 
Omtrent de beteekenis van het sasi ben ik niets met zekerheid te weten 
kunnen komen. Uit de omstandigheid echter, dat door het opleggen van het 
sasi op gronden, tuinen, doessoen’s, enz, alle regten van den mensch daarop 
stilstaan en het Opperwezen als het ware als eigenaar daarvan optreedt, meen 
ik te kunnen afleiden, dat het sasi niets anders is als een huldeblijk aan het 
Opperwezen als Oppermagtig eigenaar van den grond. Nog meer waarschijn- 
lijkheid krijgt dit vermoeden, wanneer men daarbij het hierboven vermelde feit 

