el Gee 
Seo Mae 
worden. De hoofden dragen eene lange broek, kata-fit-remat (54) en een tot 
onder de kniën afhangende kabaja, kabaja-remat, waaronder veelal nog een 
borstrok. 
Bij de vrouwen bestaat de dagelijksche kleeding eenvoudig uit een sarong, 


























welke onder de armen wordt opgebonden, wagoene. Bij feestelijke gelegenhe 
den dragen zij daarbij nog een lang katoenen baadje, laboene—remat, of eene 
lange kabaja. Kinderen loopen tot hun tiende of elfde jaar geheel naakt. 
Bij mannen zoowel als vrouwen is het dragen van ringen om de polsen 
gebruikelijk, galan of orane, van één tot zes en meer. Deze ringen zijn in 
den regel van dik koperdraad vervaardigd of ook van schelpen en koralen. Om 
den bovenarm dragen de mannen nog banden van gevlochten rotan, sena of 
rata. De vrouwen hebben gewoonlijk het haar in een wrong, waarin haar— 
spelden van hout, koper of zilver steken. Het dragen van oorringen, van 
schelpen of koperdraad vervaardigd, kapihi-lingan (35), is bij verscheidene vrou— | 
wen gebruikelijk. 
De Alfoer is in den regel gewapend met een ruim één vadem langen en 
drie of vier duim dikken stok, gewoonlijk van ijzerhout vervaardigd, kambebat 
of bobot, die tot slaan dient en tevens om slagen af te weren, en die hij met | 
groote behendigheid weet te gebruiken. Verder heeft hij de tenan, zijnde een— 
voudig een anderhalf vadem lang, scherp gepunt bamboesriet, van de soort, die 
in het Maleisch boeloe-toei (bambusa longinodis) heet, en welke tot steken/ 
dient, en de kafratan, die uit een ruim één vadem lang stuk ijzerhout bestaat, 
aan welks uiteinde een, één of twee voeten lang, scherp gepunt stuk bamboe 
is vastgemaakt, en welke tot werpen dient. Meer algemeen wordt echter inf 
de laatste tijden het gebruik van ijzeren speren (ehnero). Als wapens dienen 
verder langere of kortere hakmessen, katoewen, en eene soort van zwaarden ff 
kehet, waarbij een houten schild, salawako, wordt gebruikt. Het gebruik var 
geweren, senapan, wordt hoe langer hoe algemeener en verschillende stammen 
vooral die langs de Noord-kust, weten reeds zeer wel daarmede om te gaan. 
De Alfoeren wonen niet in geregelde kampongs; de huizen staan in | 
bosschen heinde en verre verspreid, dikwijls op twee palen afstands en meel 
van elkander verwijderd. Op enkele plaatsen treft men echter gehuchten aa: 
van vier, vijf of meer huizen, welke echter in niet de minste orde en daf 
nog op vrij aanmerkelijke afstanden van elkander verwijderd staan. Zulk eef b 
gehucht heet hoemalolin (36) en is in den regel in de nabijheid der strandelf! 
gelegen (37). 
De huizen dienen tot verblijfplaats van eene geheele familie, die dikwij 
uit twee, drie of vier gezinnen bestaat. De huizen worden onmiddellijk op de 
iĳ 
Ln 
