
pe 
den door den Alfoer voornamelijk aangeplant de pisang en de popaja. Suiker- 
riet wordt ook veelvuldig verbouwd. Een kultuur, die voornamelijk door de 
Alfoeren van Massarete en Kajeli met voorliefde hehandeld wordt, is die van 
tabak. De tabak van Boeroe is van uitmuntende hoedanigheid en op Amboina 
zeer gezocht. De productie is echter nog. zeer gering en beweegt zich slechts 
tusschen een cijfer van 5000 à 6000 oude ponden, 
De landbouw staat bij den Alfoer nog op een zeer lagen trap, ja, men kan 
zich bezwaarlijk eene ruwer begin daarvan voorstellen. Het kreupelhout en 
struikgewas wordt weggekaapt en na een geruimen tijd gelegen te hebben, 
verbrand; de grond wordt daarop met een patjol (velen bezitten zelfs dit werk— 
tuig niet en gebruiken dan in plaats daarvan eene smalle houten schop) een 
weinig omgespit en omgewerkt, en wordt dan reeds voor de beplanting geschikt 
geacht. De tuinen (hawa) zijn veelal in de onmiddellijke nabijheid der huizen 
gelegen. Is dit niet het geval, dan bouwt de Alfoer zich een eenvoudig hutje 
(paparisan) in zijn tuin, waar hij, zoolang het gewas te velde staat, verblijft. 
Dit is zeer noodzakelijk om de aanplanting te bewaken tegen de wilde varkens 
en herten. Een nieuw ontgonnen veld wordt gewoonlijk drie of vier achter- 
eenvolgende jaren gebruikt. Op het einde van dezen tijd kiest men een nieuw 
terrein tot ontginning en laat het oude gedurende een tweetal jaren of liever 
saisoenen braak liggen. (Braak liggende gronden = wasi). Omtrent de uitkomsten 
van den landbouw bij den Alfoer zijn reeds door den Heer Willer in zijn be— 
kend werk wetenswaardige bijzonderheden medegedeeld, waarheen ik den lezer 
verwijs. De veeteelt bij den Alfoer bepaalt zich tot het aanfokken van 
varkens, 
Hen ander middel van bestaan is de jagt op herten en wilde zwijnen, 
waarvan het vleesch in dunne lappen. wordt gesneden, en, met zout ingewreven 
en gedroogd, als dinding in den handel komt. De Alfoer verkoopt de dinding 
bij eikor’s, dat is het vleesch van een geheel beest behalve den gewonen afval en 
gewoonlijk uit dertien groote en kleine lappen bestaande. Vooral de Alfoeren 
van de regentschappen Leiliali, Lisella en Tagalisa en ook die van Togi maken 
veel werk van de jagt en het bereiden van dinding. De jagt is eene soort van 
drijfjagt met honden en waarbij de jagers met speren gewapend zijn. Tegen- 
woordig bedient men zich echter vrij algemeen, althans aan de Noordkust, van 
geweren. Men vangt de herten ook wel met strikken of door middel van 
randjoe's, scherp gepunte stukken niboeng, welke met eene helling van 30 à 
95 graden in den grond gestoken worden. 
Hoewel de zeeën, welke het eiland Boeroe omringen, buitengewoon rijk zijn 
aan visschen, maakt de Alfoer volstrekt geen werk van de visscherij. De reden 
hiervan moet wel gezocht worden in den buitengewonen afkeer en de vrees, 
welke de Alfoer in den regel voor de zee heeft. Zelden of nooit zullen zij in 
eene praauw gaan zitten, ja velen zijn er zelfs in het geheel niet toe te bewegen. 
