A 
Alfoer bijzonder gesteld en men staat dikwijls verbaasd over de groote hoeveelheid 
stukken wit goed en chitsen en de massa borden, schotels en kommen, welke 
de Alfoer in zijn bezit heeft, zonder er het minste gebruik van te maken, doch 
die in zijne oogen het bewijs uitmaken van grooten rijkdom. De handel wordt 
alleen langs de kust gedreven en de handelaren begeven zich nooit in het bin- 
nenland. Er zijn langs de kusten bepaalde marktplaatsen, welke de handelaren 
gewoonlijk aandoen en waar zij dan geruimen tijd tot het drijven van hunnen 
handel verblijven. Deze marktplaatsen heeten wanangan’s, welk woord letterlijk 
liviermonding beteekent. Voor verdere bijzonderheden betreffende den handel 
bij den Alfoer verwijs ik naar het bekende werk van den heer Willer. 
NE 
MUZIEK EN ZANG. 
VOLKSVERMAKEN. 
De Alfoer is een minnaar van muziek en zang. De gewone muziekinstru- 
menten zijn de toeba en de rabana, twee onderscheidene soorten van trommen 
uit een uitgehold stuk hout vervaardigd en met hertenvel bespannen. De toeba 
is ruim één voet lang en heeft eene middellijn van een half voet; de rabana, 
die van vreemde herkomst is, is plat en heeft een diameter van bijna één voet. 
Beide instrumenten worden onder den linkerarm gehouden en met de regterhand 
bespeeld, terwijl door met de linkerhand op het tromvel te drukken de klank 
gemoduleerd wordt. Van vreemden oorsprong zijn de gong’s, groote metalen 
bekkens, die met een stuk hout, met linnen omwonden, worden aangeslagen, en 
de tataboewan’s. De tataboewan bestaat uit een langwerpig vierkanten bak, 
waarin, in twee rijen, tien of twaalf metalen bekkens op twee slap gespannen 
koorden geplaatst zijn. Twee houten stokken, waarvan een der einden met 
katoen omwonden is, dienen om’ daarmede den aanslag te doen. Het geheel 
komt dus overeen met de bonang of kramà der Javanen. î 
Bij geene andere gelegenheden dan bij feesten wordt er gemeenschappelijk 
gezongen. De gemeenschappelijke zang, inafoeka geheeten, is een beurtzang, 
die door mannen en vrouwen uitgevoerd wordt en door het slaan op de toeba 
en de rabana ‘begeleid wordt. De mannen zijn daarbij tegenover de vrouwen 
op den grond gezeten. Een der mannen, bij beurten naar verkiezing, is telkens 
voorzanger en hetgeen hij zingt, wordt door de vrouwen in koor herhaald of 
beantwoord. Er bestaan twee soorten van inafoeka, n. l, de inafoeka leon 
(leon = vlakte) en de inafoeka kakoe (kakoe = berg). Het onderscheid tusschen 
die twee bestaat alleen in de melodie en in de wijze waarop daarbij op de toeba, 
en de rabana wordt geslagen (43). De woorden van de inafoeka zijn zeer on— 
