— 48 — 
Bij tweelettergrepige woorden valt de klemtoon op de eerste lettergreep, 
wanneer deze met een klinker gesloten is, als in: geba (mensch), fina (vrouw), 
lolin (groep), kehet (zwaard) enz. Sluit de eerste lettergreep echter met een 
medeklinker, dan valt de klemtoon op de tweede lettergreep, als in: gebha 
(fermahoofd), finha (echtgenoote), ferwies (het tweede fermahoofd), gammi (aldus) 
van gama (als) en ni, het aanwijzend voornaamwoord: dit, falngan (benoemen) 
enz. Ik heb slechts één woord ontmoet, dat eene uitzondering op dezen regel 
maakt. Het woord ferma n.l. heeft den klemtoon op de eerste lettergreep, 
hoewel deze gesloten is. Bij meerlettergrepige woorden valt de klemtoon onver— 
anderlijk op de voorlaatste lettergreep, als in: hennolon , foegmolin, rahisin, enz. 
Omtrent de uitspraak der medeklinkers valt weinig te zeggen. De f wordt 
zeer scherp uitgesproken. De g heeft den klank van de hoogduitsche g en wordt 
zelfs op het einde van een woord of van een lettergreep scherper uitgesproken, 
zoodat de klank veel overeenkomst met dien van de % heeft, als in : foegmolin, 
enz. De A wordt als in het hollandsch uitgesproken, dus: hoema, enz. In som— 
mige woorden wordt de A echter scherp uitgesproken en zweemt de klank 
daarvan zeer naar dien van de hollandsche g, als in kehet (zwaard), kehan 
(keel), enz. Vaste regels zijn hieromtrent niet op te geven, doch voornamelijk 
schijnt dit het geval te zijn, wanneer de 4 bij het begin van een gesloten let— 
tergreep staat. De 7g wordt als in het maleisch uitgesproken. 
Wat de uitspraak der klinkers betreft, zoo levert die van de a en 4-geene 
moeijelijkheden op. De a heeft in gesloten lettergrepen eene korte en in open 
eene gerekte uitspraak. De í klinkt in open lettergrepen als 4e en in gesloten 
als eene zeer snel uitgesproken gesloten e in het hollandsch, als in: rahisin, enz. 
De e heeft op het einde van een woord, zoowel één- als meerlettergrepig, 
den klank van de fransche è(e- accent grave), dus: be (zeggen), tine (zien), rake 
(wanneer, indien), rahe (grond), enz. In het midden van een woord, op het einde 
van een lettergreep, heeft de e den klank van de fransche è (e-accent grave) of é (e 
accent aigue), en wel naardat de volgende lettergreep eene geslotene of opene is, dus: 
kèsan (eene soort van boose geest), bèbat (eene soort van wapen), géba (mensch), enz. 
De o op het einde van een woord, zoowel één- als meerlettergrepig, heeft 
den klank van de gesloten o in het hollandsche woord: lot, wordt echter nog 
korter uitgesproken en komt eenigszins de Javaansche â nabij, als in: mo ëtnofo, 
poto, enz. In het midden van een woord, op het einde van een lettergreep, 
wordt de o kort uitgesproken, als de o op het einde van een woord, of is 
gerekt, als de o in het hollandsche woord: sloten, naardat in de volgende let— 
tergreep al dan niet eene o voorkomt, als: pato, uitspr.-pâtâ, koton, uitspr. 
kätón, etnofo, uitspr. etnàfâ, molin, uitspr. molin, mohe, uitspr. mohe, enz. 
De zamengestelde klanken oi, aj en ge moeten meer of minder vereenigd 
worden uitgesproken, zonder ze daarom tweeklanken te kunnen noemen, als: 
koin, wae, eslait, enz, 
