rbe 
korporaal. Alleen de kolonisten, welke: te Kajeli zijn gevestigd, en hun aantal 
is zeer gering, presteren schutterlijke diensten. De overigen zijn contribuabel 
aan de schutterijkas aldaar. De jaarlijksche contributie bedraagt /5.32. Waar- 
aan deze zonderlinge bepalingen hare kracht hebben ontleend, is mij niet bekend. 
Wettelijke voorschriften daaromtrent bestaan er, voor zoover ik weet, niet, 
De Toelanezen, welke op Boeroe gevestigd zijn, bouden zich voornamelijk 
met den landbouw bezig, vooral met den aanplant van rijst op drooge velden. 
Ook in de vischvangst vinden zij een middel van bestaan. Die, welke in de 
foegmolin Leiliali gevestigd zijn, verhuren hunne diensten dik wijls aan de ka- 
joepoetih—olie fabrikanten. Zij zijn over het algemeen vlijtig en arbeidzaam, en 
hebben zich tot dusverre ook zeer rustig gedragen, In hun uiterlijk voorkomen 
verschillen zij in vele opzigten van de Alfoeren van Boeroe; zij zijn over het 
algemeen schooner van uiterlijk, vooral de vrouwen. Te Waelikoet hebben deze 
kolonisten eene nette kampong aangelegd. De huizen staan allen op palen en - 
wijken in dit opzigt van de huizen der Alfoeren van Boeroe af,‚ welke onmid 
dellijk op den grond worden gebouwd. De huizen hebben omwandingen van 
gaba-gaba, en zijn dikwijls met allerlei snijwerk versierd. In dit opzigt vinden 
wij ook een groot verschil tusschen de Alfoeren van Boeroe en de Soelanezan 
en de met dezen verwante bewoners van Celebes, in den meerderen kunstzin 
namelijk, welke zich bij deze laatsten openbaart. 
De Soelanesche en Galelaresche kolonisten, waarvan hierboven sprake is, 
en die men niet alleen op Boeroe vindt, maar ook op de naburige eilanden 
Manipa en Boeano en ook op Ceram (zie o. a. van der Crab, de Moluksche 
Eilanden, blz. 184 en 185), moet men vooral niet verwarren met de zoogenaam-— 
de „zwervelingen van de Sultanslanden’’, waaronder zich ook vele Soelanezen 
en Galelarezen bevinden; doch die voornamelijk Tabellorezen en Kaoenezen 
zijn. Deze zwervelingen houden zich ook dikwijls langs de kusten van Boeroe 
op en houden zich bezig met de schildpad en tripangvangst, doch maken zich 
ook veelvuldig aan zeerooverijen op kleine schaal schuldig. 
16. Ad pag. 14. Op blz. 199 van zijn werk over het eiland Boeroe, maakt 
de heer Wiler gewag van een verschil dat er over den aard van het grondbezit 
van de foegmolin Tagalisa bestaat. Dit verschil, dat reeds van vóór 1657 da- 
teert, komt hierop neêr, dat de regent van Leiliali beweert, dat zijn grondgebied 
zich westwaards uitstrekt tot Tandjong Wamasi, de oostelijke grens van de 
foegmolin Lisella, terwijl de regent van Tagalisa beweert, dat zulks niet het 
„geval is, dat n. l, het grondgebied van Leiliali zich westelijk alleen uitstrekt 
tot aan de twee mijlen oostelijk van tandjong Wamasi gelegene tandjong Wa 
leslesi en dat het de landstreek, tusschen die twee tandjongs gelegen, het regt— 
matig grondgebied van Tagalisa uitmaakt. De regent van Tagalisa baseert zijne 
aanspraken daarop, dat de aan zijn gezag onderworpen Alfoersche stammen 
