
Te Boeloe-aur vonden wij de eerste sawahs. De klapperboom wordt hier 
zeldzaam, de anoek, die zich reeds bij de intrede der doesoen vertoonde, krijgt 
hier geheel de overhand. Tot Boeloe—aur vertoont zich nog zeldzaam een tijger ; 
daarboven, zegt men, niet meer. 
Onze reis van Boeloe-aur naar Tjingkëm voortzettende, zagen wij de kam- 
poengs Kota-Boengkei met 12 huisgezinnen tegenover Roemah-sipilpil; verder 
Katangkoehan en Merkeloe, te zamen met 6 huisgezinnen, tegenover Kampoeng- 
Sikaboen, mede met 6 huisgezinnen; voorts links van ons: 
Pagarbatoe met 40 huisgezinnen 
Besoekoen „ 20 / 
Boekaem „60 # 
De weg was goed maar eindigde met een vrij lange en steile helling, die 
ons beneden bragt te Tjingkém, eene nieuwe vestiging met 6 huisgezinnen. 
Hier te Tjingkém stonden wij voor de poort der eigenlijke Battaklanden; 
tusschen ons en het plateau lag nog slechts één bergrug. Men zeide, dat het 
een zware klim zoude zijn, en wij vonden dan ook eene steile helling, die wij 
eerst na vier uur tijds beklommen hadden. Ik moet hierbij voegen, dat wij 
bij onze terugkomst om haar af te dalen slechts de helft van dien tijd gebruik— 
ten. Op de tweede halte, er waren er vier, waar de reizigers gewoonlijk rusten, 
zagen wij de zee en bevonden wij ons op de grens van de doesoen met de onaf 
hankelijke landen. 
Boven gekomen vonden wij een, hoewel effen, door omgevallen boomstam 
men, plassen en gaten, moeijelijk voetpad. Eindelijk werd dit beter en konden 
wij te paard stijgen. Zoo vervolgden wij eenigen tijd onzen weg, toen, bij 
het omslaan van een hoek, door de belommerde opening van het bosch, zich, 
met licht overgoten, eene uitgestrekte vlakte voor ons vertoonde, dooreen ring 
vau bergen omgeven, met kleine boschjes als bestrooid, en waarin hier en 
daar zich een heuvel verhief. In de nabijheid vóór ons was een groote me- 
nigte menschen, mannen en vrouwen, vergaderd, die door elkander wemelden, 
Het waren de panghoeloes van Kampoeng-Djawa en Sampoen met de bewoners 
dier plaatsen, gekomen om ons feestelijk te ontvangen. Reeds waren wij ge- 
zeten op de eereplaatsen, speelde de muziek en dansten eenige vrouwen, toen - 
een regenbui aan deze deftige plichtplegingen een einde maakte. Wij stegen 
spoedig te paard en al het volk ijlde uit elkander. Het was geen stortbui, als 
in de benedenlanden, het was een fijne regen met sterke vlagen van wind, 
die na een half uur ophield. De menigte scheidde zich in twee deelen. Op 
het smalle slingerende voetpad achter elkander loopende gingen voor en achter 
ons een groote sleep van menschen. De anderen volgden een korteren weg en 
daalden later neder in het ravijn. Met het vallen van den nacht kwamen wij 
aan te Sampoen. 
Bij den eersten aanblik scheen deze vlakte geheel door bergen ingesloten. 
