pn 
Dit is echter niet zoo. Van de kampoeng Sibraja gezien, het gelaat naar 
het Noorden gewend, verheft zich een weinig regts de Délêng (berg)-Baros, 
van welken onder de naren van Déléng Roemah parit, Perkawala en Dêléng 
Si-Matjik een bergrug uitgaat, die. met een bogt naar-het Zuiden loopende, 
allengs nederdaalt en, van waar hij ophoudt tot aan het meer, een ruimte open— 
laat, waardoor de vlakte haar loop vervolgt. 
Aan den voet van den Baros ligt de weg, langs welken wij kwamen. Links 
zien wij wederom een bergrug, op welks eerste toppen Déléng-Siengkoet en 
Dèéléng-Batoe geheten den Sibaja volgt, die praalt met zijn gulden schild van 
zwavel, en uit zijn midden een rookwolkje laat opgaan. Na den Sibaja dalen 
de bergen en de Délëng Radja-Kinajan weder langzaam naar den bodem, om 
in den grootsten van allen, den Sinaboeng, weder langzaam op te stijgen, terwijl 
over den Radja-Kinajan heen in de verte de blaauwe Déléng Pientoe oprijst. 
Zich thans naar het Zuiden wendende, heeft men vóór zich den voet van een 
heuvelrij, die onder de namen van Déléng Sionsar, D(léng Siboeatan en Déléng 
Langgaloetoe zich naar het westen uitstrekf. Tusschen haar en den Sinaboeng ziet 
men over de opene vlakte de blaauwe bergen Baroen tépoe en Dêlëng Koeta. 
Over de heuvels heen steken de toppen van bergen uit. Links ziet men den 
Pisawpisan en den Singgalang als op zich zelf staande bergen. Door de geheele 
vlakte (vaornamelijk in de omstreek van Sibraja) zijn lagere heuvels verspreid, 
waarvan één in de nabijheid van Lingga en Dêléng Koeta het meest in het 008 
vallen. Waar het land vlakker is, als aan den oever van het meer, is het terrein 
golvend; van de helling van den Pisawpisan geleek het een bewogen zee. Daar, 
van ons standpunt op den Pisawpisan, zagen wij in de diepte neer op het blaauwe 
water van het“Tobameer, dat den voet van dezen berg bespoelt-en in de baai 
van Ténggieng zijn westelijke grens vindt. Het moet oostelijk zich uitstrekken tot 
in de bovenlanden van Asahan. De noordelijke oever is vlak en stort steil naar 
beneden; de zuidelijke, zoover wij dien met het oog konden volgen, werd ge- 
vormd door de bergen Poetjoek-Boekit, Tana-Si-ògòngògòng en Si-hotang, 
Wat verder lag werd bedekt door het bergachtig eiland Tebah poelan. Van den 
Poetjoek-boekit is het eiland gescheiden door een naauwe doorwaadbare straat, 
waar de praauwen over den ondiepen bodem moeten gesleept worden; om den 
anderen uithoek van het eiland schijnt het meer een bogt te maken. Wij zagen 
in zijn verlenging verder en verder verrijzende bergen, die ons werden aange 
wezen als de Pérbadòlòk, Si-Warnabolong en Koòtagendjong. Niemand van 
de bewoners dezer streken had het meer tot het einde bevaren. Het moet on. 
peilbaar diep zijn, en van het eiland wordt gezegd, dat vier dagen en vier 
nachten noodig zijn om het om te varen. Van het prachtige gezigt, dat het 
meer aanbood, trachtte de heer Feilberg eene fotografie te nemen, maar door de 
heiigheid der lucht is hij daarin niet geslaagd. 
Aan den voet van den Pisawpisan ontspringt ook de hoofdrivier , hier Lobiang 
