ss B ue 
geheeten, die alle andere stroompjes dezer streken in zich opneemt. Zij loopt 
langs Betamat, Nagáà Sariboe, Rakoelbe’si, Serboedjandji, Tjingkis, Tandjoeng- 
poerba, Bawang, Boentoe, Boelardjoeloe, Boelandjahei, Soekanaloe, Sibraja Kò- 
tarâdja en andere plaatsen tot zij in het gebied van Langkat treedt, waar zij 
den naam krijgt van Bampoe, en de hoofdarm is de Langkatrivier. 
De bodem bestaat uit een mengsel van klei met grof zand, waarin het 
laatste de overhand heeft, en glinstert van de vele daardoor verspreide harde 
en doorschijnende kristallen, die wij voor kwarts hielden. Het terrein langs 
den weg van Dankon naar de Pisawpisan, dat bijzonder kaal was, heeft daar 
door een woest aanzien en herinnerde somwijlen, als wij tusschen de lage heu— 
velrijen trokken, aan de vaderlandsche duinen. Ook de Pisawpisan, uitgenomen 
den top, en de omringende bergen zijn kaal en kenmerken zich door hun scherpe _ 
ruggen. Naar het meer dalende, vonden wij op onzen weg denzelfden grond, 
maar met kleine en groote steenen gemengd. De sawahs van Tenggieng waren 
met groote steenen als bestrooid. Op eenige plaatsen, als in de nabijheid van 
Sibroja en te Serboedjandji vonden wij een fijne, witte, vettig aanvoelende 
aardsoort, die wij voor pijpaarde aanzagen. | 
Behalve den nog roökenden Sibaja, — door de Maleijers om zijn veld van 
zwavel Goenoeng Belering genoemd, — wijzen het voorkomen van zwavel, ook 
op den Sinaboeng, en van heete bronnen aan den voet van dien berg en van 
den Radja-Kinajan en op den Sibaja op vulkanische vorming. Het water der 
bronnen vindt bij de Battakkers geen aanwending. Mineralen heeft men nie 
gevonden. Alleen op Töbapoelan komt ijzer voor en in de riviertjes van dat 
eiland goud. Kalk voor de sirih wordt van Tébatëba ingevoerd en moet van 
steenen gebrand worden, die men uit het meer verkrijgt. Salpeter trekt men 
uit den grond beneden oude huizen, waar namelijk langen tijd het vee gestald heeft. 
Dat hier zoo weinig bosch gevonden wordt, moet niet toegeschreven worden 
aan natuurlijke oorzaken, maar is het gevolg van den onrustigen toestand dezer 
landen. Voor de veiligheid, opdat de vijand niet ongezien zoude naderen, wordt het 
weder hoog opgeschoten gras zorgvuldig verbrand en daarmede de enkele boom, 
die mogt ontsproten zijn. De planten, die na deze kunstbewerking het rijk be- 
houden, zijn een harde, drooge hilalang, die op deze hoogte niet tot zijn ont— 
wikkeling komt, varens en een kruid, welks geur aan kruizemunt herinnert: 
De vele boschjes, waarvan gesproken is, omsluiten de kampoengs of worden 
bepaaldelijk bewaard voor het brandhout. De omringende bergen echter, met 
uitzondering van den Pisawpisaw, zijn met bosschen bedekt. - 
Onder de hier voorkomende planten zijn te noemen de anom, de papaja, 
de diekat, overeenkomende met de ramboetan, — de limoemanis, nangka, de 
gerat, bêrkoel en bërgong, overeenkomende met de ambatjang, maar met zure 
vrucht, — de dërkat, overeenkomende met de djamboe, — de boeah kras 
\ 
