
he Ark 
beschreven met een djimat. De ring wordt midden op het hoofd met de haren 
vastgeknoopt, de tand aan de linkerzijde in den hoofddoek gestoken. Dit stuk 
was net en goed afgewerkt en stak gunstig af bij de gebrekkige voortbrengselen 
der Karaw-Karaw goud—- en zilversmederijen. In het algemeen hebben de Poer- 
baërs den naam van bedrevenheid in handwerken, 
De andere versierselen, die wij opmerkten, waren een halssieraad, boera- 
boera, door vrouwen en vooral door kinderen gedragen. Het bestaat uit zilveren 
knoppen of groote kralen, hol en door het gebruik veelvuldig gedeukt, koperen 
muntstukken, ook zilveren vingerringen, schildvleugels van insecten, schelpen; 
allen door elkander aan een katoenen draad of een inééngedraaide strook wit 
of gekleurd katoen. De vrouwen dragen vingerringen van glad zilver, dikwijls 
in grooten getale. Die der mannen zijn bewerkt met eenen hollen knop, waarin 
een steentje rammelt. De mannen dragen ook armringen van glad zilverdraad, 
waarvan de einden niet sluiten, maar dat tot negen malen toe om den pols en 
arm gewonden is. Het wordt nimmer afgelegd en eerst na den dood afgenomen. 
Nog was de blik niet bevredigd, nog hadden wij slechts een vlugtige voor 
stelling van het uiterlijk voorkomen der Battakkers, of zij kwamen ons reeds 
te gemoet, en het mag gezegd worden, hun verwelkoming was innemend, 
gul en hartelijk. Reeds in de doesoen was het verschil in volksaard met de 
Maleijers ons opgevallen. Na onze aankomst in een kampoeng kwamen daar 
vrouwen en kinderen, zoowel als mannen, onbeschroomd en vertrouwelijk tot 
ons, en praatten met vrijmoedigheid, vroegen naar het vreemde, dat zij zagen 
aan onze kleeding of bagage, het is waar, nieuwsgierig, evenwel niet indrin— 
gend. Hoe onze eerste verwelkoming op het plateau in duigen viel, is verhaald. 
Bij eene andere gelegenheid, toen wij Sûeka een bezoek bragten , was de geheele 
kampoeng, mannen, vrouwen en kinderen, uitgeloopen, ons tegemoet. Wij 
werden ingehaald, eerst onder vreugdeschoten uit verscheidene gewezen, en 
terwijl wij na de begroeting der hoofden onzenr weg vervolgden, hieven dan 
hier, dan daar eenige vrouwen de woorden aan van „Haloe halei” (laten wij roepen !) 
en viel het geheele koor vrouwen en kinderen in met „Hei! hei!” Aangekomen 
in de kampoeng, waren voor ons matten gespreid in de balei, en daar zetten 
wij ons neder om onder het genot van sinasappelen en palmwijn het schouw— 
spel aan te zien van dans:en muziek. Een andere maal kwamen wij te Ba- 
roedjahei; de avond was reeds gevallen en de weg smal, stijgend en dalend. Daar 
werden wij slechts door mannen ingehaald, ook onder eereschoten. Toen wij 
boven gekomen waren in de kampoeng, en het voorplein van een huis betraden, 
liet zich eensklaps de muziek hooren en uit een kring van Battakkers traden 
zingend en in statigen- dans, drie vrouwen vooruit en knikten te zamen 
op hun knieën een Battaksche reverence. Zij dansten weder af, herhaalden 
de figuur nog eenige. malen en aan het einde eener strophe klonk weer het „Hei! 
„_ hei!” thans uitgemengd koor. Aan het slot werd dit „Hei, hei” vele malen, 
