vds 
en krachtig herhaald, Daarmede was het afgeloopen. De nacht was ook in— 
getreden. | x 
Te Sibraja, waar wij geruimen tijd vertoefden, ontvingen wij verschillende 
bezoeken van nabij en verder gelegene kampoengs. Zij kondigden zich reeds 
op een afstand met geweerschoten aan. Eindelijk daalde de stoet van de heuvels, 
spreidde zich uit in de vlakte, ordende zich in eenen kring, en kwam onder het 
spelen der instrumenten langzaam nader, in het midden de hoofden onder pa- 
jongs, vooruit twee karbouwen, bekleed met kain, versierd met bladeren en 
bloemen. Op een afstand houdt hij stand; de een na den ander treedt uit den 
kring en het dansen vangt aan; soms waren er twintig tot dertig dansenden 
tegelijk. Na eenigen tijd worden de geschenken aaugeboden, namelijk de kar- 
bouwen. Die geschenken bestaan ook wel eens uit een paar koeijen of geiten 
of uit eene enkele koe of geit, maar dan worden toch meestal karbouwen geleend, 
die voor den vorm en als representanten der mindere geschenken worden aan— 
geboden. Vervolgens komen de hoofden en voornamen en zetten zieh vóór ons 
neder op medegebragte koeijenhuiden; de wederzijdsche complimenten worden 
gemaakt, sirih wordt aangeboden, namelijk door de bezoekers, en het oogenblik 
is gekomen voor kennismaking en gesprek; ook het dansen vangt langerza- 
merhand weer aan, totdat wij afscheid nemen en daarmede het bezoek afge 
loopen is. Het gevolg der hoofden was dikwijls zeer talrijk en, vermeerderd 
door de nieuwsgierigen van Sibraja, bedroeg het aantal der verzamelde menigte 
naar mijne schatting somtijds meer dan drieof vier duizend. 
Een weinig anders was de ontvangst, die ons te Ténggieng te beurt viel, 
Wij hadden sneller gereisd, dan men berekend had, en werden eerst den vol- 
genden dag verwacht. De vorst was afwezig en niemand dorst in zijne plaats 
beslissen, wie de eer zoude genieten ons te huisvesten. Toch werd een woning 
voorloopig voor ons gebruik in gereedheid gebragt. -Onze intrede was dus een 
weinig verlegen, maar toen de vorst aankwam was zijn vreugde uitbundig. 
Een huwlijk van eenen vroegeren vorst van Déli met eene vrouw uit Tenggieng 
was daartoe ééne reden; de gewoonte te Tenggieng om vriendschappelijk gevoel 
door luidruchtigheid te kennen te geven, was eene andere reden. Hoe het zij, 
de verwelkoming der Battakkers is aangenaam; het karakter er van is niet, 
zoo als bij de Maleijers, eerbewijs en etikette, maar blijdschap over de komst 
van gewenschte gasten. 
Het dansen moet onder de Battakkers een hartstogt zijn. Het is, als in 
zielsvervoering, alleen beheerscht door de muziek, in bewegingen des ligchaams 
uitdrukken wat de toonen zingen. Het hoofd vooruitgebogen, de oogen ter aarde 
geslagen, de armen uitgestrekt, zoo vangt het aan. De melodie dringt door 
_ en de armen zweven, de hand draait, de vingers schokken, het lijf wendt zich, 
terwijl het liechaam zich op de toonen verheft en daalt. Zelden komen de dan 
seressen of dansers ver van de plaats; de voeten worden aan elkander gehouden 
/ 
