
SOL 
Daarop nam zij een weinig aarde en zeide: „Draag dat op uw hoofd en 
breng het vaar huis, dat uw kind terugkeere”. 
„Als hij erg verschrikt is, neem dan een visch van een halve armsliengte, 
twee handvol gekookte rijst, vier pisangs, vier handvol meel, vier bloemen van 
de boengaraja en één kippenei en geef het hem. Is hij nog erger verschrikt, 
breng het dan alles op een heuvel en zet de spijzen daar neder, Roep den 
bégoe en is hij tevreden gesteld, vraag hem dan om beterschap van uw ziekten”. 
Dit is de oorsprong der geneeskunde en, gelijk Si Dajang het geleerd heeft, 
zoo doen tot den huidigen dag de goeroe’s, als zij een bégoe willen oproepen. 
Het is voorgevallen in Soekapirang en van Si Radja boelan poekoel tjàpi is 
later niets meer gehoord. 
Zijn wij thans reeds eenigszins met de Battakkers en hunne denkbeelden 
bekend geworden, hetgeen volgt zal hen schetsen in hun maatschappelijk bestaan, 
Wat dat het meest kenmerkt, is hun verdeeling in stammen en de rol der 
Sanina en Anakbêroe. } 
—_ De stammen, gelijkelijk marga’s of soekoe's geheeten, zijn vijf in getal en 
dragen de namen, in het Karaw-karawsch, van Génting, Pranginangin, Sembiring, 
Tarigan, Karaw-Karaw, in het Tébatëbasch, van Moentei, Sivaga, Soeanon, Gri- 
sang, Nébàgho. De natuurlijkheid en noodzakelijkheid der vijf stammen drukken de 
Battakkers uit in een spreekwoord: gelijk er om te eten vijf zaken noodig zijn, 
water, rijst, spaansche peper, zout en vuur, alzoo zijn er ook vijf marga’s. 
Omtrent den oorsprong der marga’s bestaat de volgende overlevering. 
In den beginne waren er twee menschen en zij kregen vijf zonen. 
Vervolgens kwam er een man, die één-span-en-twee-vingerbreedten lang 
was. Hij zeide, dat hij God was en gaf namen aan alle dingen en aan 
de vijf zonen, en wees ieder hunner een plaats aan om te bewonen. De 
kleine man vroeg: „Met u hoevelen zijt gij?” Zij konden nog niet tellen 
en wezen het op de vingers. Toen zeide de kleine man: wzeven!”’ en daar 
er vijf zonen waren, maakte hij vijf marga’s. Toen nam de kleine man 
de vijf zonen mede naar een plaats, Koepoeltakan genaamd. De ‘vijf zonen 
droegen hem in een tjömboel, een doos als voor de sirihkalk, maar waaruit 
hij ook spreken kon. Te Koepoeltakan aangekomen zijnde, zeide de kleine 
man: „Werp mij in de kota”,en zij deden het. Toen zeiden de menschen van 
_ Koepoeltakan: „Wat komt gij hier doen?” Er waren daar ook vijf kinderen 
met twee ouders. De kleine man antwoordde: „Ik kom hier, omdat de 
Battakkers mij hier neergeworpen hebben. Kunt gij tellen?” De vijf men- 
schen antwoorden: „Neen, wij kunnen niet tellen.” „Als gij het niet kunt, 
dan kan ik het”, zeide de kleine man en hij leerde het hen. Daarop kenden 
zij het, het tellen. Het waren allen vrouwen, alle vijf en dan waren er nog 
haar vader en haar moeder. Toen zeide de kleine man: „Breng mij bui- 
