ANT Ape 
ten deze kota”. Buiten gekomen zeide hij: „Zet mij neer en ga terug 
biunen de kota.” Toeri zij teruggekeerd waren, zocht hij de menschen, die 
buiten wachtten, weder op. „Ik heb daar even in die kota vijf vrouwen 
gevonden”, zeide hij, „die kunt gij bezoeken”. Toen vroegen zij: „Waar zoude 
het: toe dienen, dat wij die vrouwen bezochten?” „Dan kunt gij er mede trou- 
wen”, zeide hij, het zijn vijf vrouwen en gij zijt vijf mannen” Waarom zouden 
wij trouwen?” zeiden zij, „misschien. zoude onze vader te huis er vertoornd 
over zijn. Het is beter hem er eerst over te vragen”. „Breng mij tot uw 
vader en moeder,’ zeide hij, en zoo geschiedde het. Toen vroeg de vader, 
„Wat nieuws brengt gij van daar ginds mede?” De kleine man antwoordde: 
„Ik heb vijf vrouwen gezien en wil uwe zonen met haar laten huwen”. 
„Waartoe?’ vroeg de vader. „Opdat gij vermenigvuldiget”. „Waarom zouden 
wij vermenigvuldigen? Als wij velen zullen zijn, dan zullen, wij uiet meer te 
eten hebben. Voedsel zoeken verstaan wij niet; zal daauw en wind ons tot 
voedsel zijn?” 
bezorgd! Ik zal u genoegzaam tot voeding toevoegen. Er groeit een rijsthalm 
in- het woud; let daarop. Als zij vruchten draagt, zaai die.” En hij leerde 
hem al de vruchten kennen en zeide: „Dat zal uw voedsel zijn; maar houdt 
ze. schoon, opdat de. vruchten gedijen. Laat uw veld geen wildernis blijven.” 
„Welnu’”, zeide de vader, „laten wij dan gaan en de kinderen in den echt 
vereenigen.” Daarop gingen zij naar de plaats, waar de vrouwen woonden. 
Toen zij daar aangekomen waren, zeide de kleine man: „Werp mij in de 
kota!” en zij deden het. De kleine man zeide: „Ik ben gekomen om uwe 
dochters te laten trouwen; ik heb. vijf mannen medegebragt”. De ouders 
antwoordden: „Waartoe zoude, het dienen?” en zij spraken evenals de 
ouders der zonen hadden gesproken, en de kleine man antwoordde hun en 
Toen zeide één-span-ep-twee-duim: „/lwist niet, weest niet 
leerde hen. evenals hij de ouders der zonen geantwoord en geleerd had, 
zoodat zij toestemden, Daarop verbond hij de vijf zonen en de vijf dochters 
in het huwelijk, den oudsten. met de oudste, den jongsten met de jongste, 
namelijk zooals de paren in ouderdom op elkander volgden. 
Toen zij gehuwd waren, verhuisden zij, elk paar naar zijn eigen plaats, 
het. oudste paar naar het Westen, naar de kampaeng Pestima, het tweede 
naar Ngabbia, het derde naar Arisan, het vierde naar Poerba, het vijfde naar 
Agoeni. Vervolgens kreeg het oudste. paar een zoon, die niet konde spreken. 
Toen zeide de vader en vroeg aan den kleinen man: „Wat is dit, ik heb een 
zoon gekregen; zijn voeten heeft hij, handen heeft hij, een mond heeft hij, 
en hij kan niet spreken?” De kleine man antwoorde: „De reden er van is 
deze; als hij nu reeds spreken. kon, dan zouden zijn vader en zijne moeder 
sterven; want de dag zijner geboorte is een ongelukkige dag.” Toen vroeg 
de vader weder: „Wat middel is er tegen aan te wenden?” „Breng hem 
naar de rivier”, zeide de kleine man, „laat hem baden en besproei hem met 
Ee 
