
den strijd, dat wil zeggen alsde geheele kampong er in betrokken is. De oorlog 
wordt namelijk door de Battakkers in vier soorten onderscheiden: de huiselijke 
oorlog, de dorpsoorlog, de groote oorlog en de koeboeoorlog. Van de eerste geldt, 
dat in huis geen strijd mag gevoerd worden noch vijandelijkheid getoond: 
De partijen moeten naar de vlakte om hun twist te beslechten. Is er oorlog 
binnen het dorp ontstaan, dan wordt de dag bepaald, waarop de strijd zal 
plaats hebben. Op dien dag begeven partijen zich naar een daarvoor bestemde 
plaats buiten het dorp. Op de omringende heuvelen wonen de vrouwen het 
gevecht bij, en bemerken zij, dat de strijders weifelen, dan brengen zij hun 
sirih en palmwijn en moedigen hen met haar verwijtingen aan, De groote oor- 
log, dat wil zeggen met een vreemde kampoeng, is niet aan regels gebonden, 
en wordt gevoerd zooals. men het beste kan. Zoowel des nachts als des daags 
kan men vijanden verwachten in grooten of kleinen getale en altijd moet men 
wacht houden en op zijn hoede zijn. De koeboeoorlog is de zwaarste van allen. 
Als men een geduchten vijand verwacht, dan wordt het dorp met schansen 
omringd, die ieder vier tot tien man kunnen bevatten. Deze buitenwerken, 
koeboe's genaamd, bestaan uit een ronden wal, van graszoden en aarde tot 
borsthoogte opgebouwd, waarin aan de achterzijde een opening is gelaten, En- 
_ kelen zijn versterkt met een heg van levend hout. De wal is soms naauwelijks 
twee span dik. 
Alle weerbare mannen zijn tot den krijgsdienst verpligt op verbeurte 
van een kip voor elken dag, dat men niet opkomt, Bij de verdediging der 
‘kampoeng voorziet ieder strijder zelf in zijn onderhoud en brengt de wa- 
pens mede, die hij bezit. Heeft hij er geen, dan voorziet zijn hoofd er 
hem van, De wapens bestaan uit zwaarden, werpspietsen, schilden en oude 
vuursteengeweren, meest van Engelschen oorsprong, zooals het woord „Tower” 
op den loop bewijst. De aanvoerders zijn de Sambisa toea (overeenkomende 
met hoelvebalang in het Maleisch), wier taak het is de anderen in het ge- 
_ vecht te brengen; de Radjagraha, de veldheer, die, onder de bevelen van den 
panghoeloe, de Sambisa toea leidt; eindelijk de Pekakap, die voor de weer- 
baarheid der kampoeng in koeboe’s zorg draagt en de vijandelijke randjoes uit— 
rukt. De titels dezer waardigheden zijn erfelijk, de betrekking niet. Zelfs 
moeten de Radjagraha en Pekakap zeldzaam zijn en, zooals de Battakkers zeiden, 
van de kampoengs, die hen bezetten, geleend worden. Wordt de oorlog aan- 
vallenderwijs gevoerd, dan krijgt ieder, die mede uittrekt, een zeker loon, grooter 
of kleiner naar gelang van de moeijelijkheden en gevaren aan den togt verbon— 
den. Hulptroepen uit andere kampoengs ontvangen hooger loon dan de in= 
woners, Verzet van een Sarnbisa toea tegen een Radjagraha of van dezen tegen 
een panghoeloe wordt gestraft met een boete van $ 20, verzet van een kleinen 
panghoeloe tegen den hoofdpanghoeloe (Radja of Sibaja) met $ 120, Evenzoo 
