Ee NE 
Den eersten dag worden de door de panghoeloe's en kampoengbewoners 
geschonken karbouwen, koeijen, varkens, enz. geslagt, en op een vaste, daar 
toe gebruikelijke, plaats wordt een groot feesmaal aangerigt, namelijk des 
morgens, want des avonds worden de gasten in de verschillende huizen ont- 
haald. Den volgenden dag des namiddags wordt door de jeugd in de lésoeng 
tjiempo gegeten, een spijs, die bereidt wordt uit rijstemeel, kokosnoot, suiker en 
vet. Na den maaltijd blazen de feestvierenden het op elkander, weder onder 
veel gejuich en gestoei. Tegen het vallen van den avond begeven zij zich naar 
het veld om voor de leus nog een weinig plaggen om te keeren en gaan daarop 
gezamenlijk baden. Beide nachten brengt de jonkman bij het meisje door, terwijl 
de getrouwden waken en zorgen, dat de haardvuren blijven vlammen. Het 
derde feest heeft plaats, nadat het planten is afgeloopen en bestaat uit een ge— 
zamenlijken maaltijd; zoo ook het vierde of oogstfeest. 
Te Tenggieng is dit laatste het voornaamste, Ter bijwoning daarvan wor- 
den uit bevriende kampoengs gasten genoodigd, die in menigte toestroomen. 
Karbouwen, met lijnwaad en groen en bloemen versierd, worden in optogt rond 
gevoerd om ten slotte in een wedstrijd door de feestvierenden met lansen af- 
gemaakt te worden, Een maand lang duurt het, dat de bewoners bij elkander 
bezoeken afleggen en elkander onthalen. 
Maar boven deze alle in belangrijkheid en duur uitmuntende is het reeds 
genoemde Pakoealoeh, dat een maand aanhoudt en even zoo lang vrede schenkt, 
althans aan Soekapiring en de omliggende landen. Het is een godsdienstig feest 
en wordt alleen gevierd door de marga Sembiring. Doch, daar het eene uitzon 
dering daarstelt op de algemeene wijze van begraven, zal het niet ondienstig 
zijn vooraf ons met deze laatste bekend te maken. 
De kleine man wordt in een mat, bedekt met wit lijnwaad, begraven op 
een algemeen kerkhof, Niet altijd heeft men wit katoen; dan wordt gebruikt 
hetgeen voorhanden is. Naar de gegoedheid van den overledene en zijn erfge- 
namen heeft de begrafenis eenvoudiger of met meer staatsie plaats. Bij een deftige 
begrafenis wordt het lijk met muziek en geweerschoten en gevolgd door een 
lijkstoet ten grave gebragt en wordt een gastmaal gehouden. De gasten uit 
„vreemde dorpen blijven één of twee nachten over. De bloedverwanten bekomen 
een aandenken, 
De panghoeloe’s, sanina’s en anakberoe worden niet begraven, maar bin- 
nenshuis of daar buiten aan den wand aangeleund in een kist bewaard. Deze 
kist wordt met de meeste zorg gesloten en is door middel van een bamboeko- 
ker, die door den bodem der kist loopt, met den grond verbonden en steekt daar 
in ter diepte van ongeveer een el. Het lijk wordt met slechts een weinig kam 
fer bestrooid en men zegt, dat in het huis geen lijklucht te bemerken is. 
Als er geen middelen zijn, worden de panghoeloe’s ook begraven. Want de 
