— 42 — s 
kist en de feestelijkheden vorderen groote kosten; vier maanden achter elkan- 
der wordt één dag in elke maand een feest gegeven aan de kampoeng en 
vreemdelingen en een maaltijd gehouden. Nadat het lijk aldus een jaar bewaard 
is, worden de beenderen buiten de kampoeng gebragt en daar bewaard in een _ 
kistje op een staak en met een dakje bedekt. Zij worden nooit begraven. Het 
kistje schijnt ook niet onderhouden te worden. In de nabijheid van Dankan 
zagen wij zulk een kistje, waarvan alleen de bodem over was gebleven, 
nog op den staak bevestigd en met een menschenschedel en beenderen bedekt. 
Echter worden de-doodsbeenderen ook binnen de kampoeng in een dergelijk 
kistje, maar dan met snijwerk versierd en geverwd, of boven de balei bewaard. 
De goeroe wordt zonder kist, in witte kleederen en in zittende houding, 
begraven. Op het hoofd draagt hij een „omgekeerden schotel en voor zijn knieën 
een maal toebereide spijzen. Boven zijn hoofd worden pisangaboe, boeloe— 
minjak, daun salindjoeang en tangkei-sempieliet (geneeskundige kruiden) geplant. 
Bij zijn graf wordt drie dagen feest gevierd met muziek, geweerschoten en 5 
maaltijden. De ziel (kösak) van een goeroe stijgt op tot den vader der „Drie” 
(goden), bij wien alle geluk is. Of daar“hun aardsche daden gestraft en be- 
loond warden, weten de menschen niet. Die geen goeroe is, sterft en het is 
ten einde. . Evenwel, zoo als wij gezien hebben, zijn er begoe’s, de zielen der 
afgestorvenen. | 
In de marga Sembirang moeten de lijken verbrand worden. In Soeka- 
piring houdt men zich streng daaraan, daar buiten zooveel mogelijk; als de 
middelen ontbreken, dan begraaft men ze slechts. Maar wanneer de begoe 
daarover verstoord wordt, bezoekt hij zijn afstammelingen met buikpijnen, 
braken en andere ziekten. De goeroe, die bij den zieke geroepen wordt, hoort 
het aan diens stem, proeft het aan de sirih, die hij gebruikt, dat de krankheid 
van den begoe komt, en ontvangt dezen op de gewone wijze in zich, dat 
hij zijn verlangen te kennen geve. Is de begoe benaauwd en wil hij verbrand 
worden, dan moet men er wel toe overgaan. e 
Het verbranden heeft plaats op de vlakte in de nabijheid van de kampoeng, 
in de tegenwoordigheid van een groote menigte toeschouwers. 
Bij de armen wordt het lijk op eenvoudige wijze, bij de rijken met een 
grooten lijkstoet en met muzijk naar den, brandstapel gebragt en worden maal- 
tijden gegeven. De brandstapel is ook grooter of kleiner naar de gegoedheid 
der erfgenamen, en is zamengesteld uit een bijzondere houtsoort, dauwkoen ge- 
naamd. Het lijk wordt op een derde van de hoogte midden in den stapel ge- 
plaatst. Als het vuur er in gebragt is, roepen de verwanten en de andere 
omstanders: „Verbrand snel, opdat de golven u spoedig medevoeren”, totdat 
de beenderen tot asch zijn vergaan. Die asch wordt verzameld en in een pot 
bewaard voor de Pakoealoeh. 
De goeroes uit de marga Sembiring worden na hun dood begraven, even- 
