
INLEIDING TEVENS VOORREDE. 
De heer R. Friederich heeft ons in zijn „Voorloopig Verslag (1)” onder meer 
uitvoerige berichten nagelaten over het Kawi, gelijk die „dichtertaal” op Bali 
in een tal van geschriften voortleeft. In hoeverre zijne schets in allés juist 
is, staat niet aan mij om te beoordeelen. Ik moet dat aan Kawi-geleerden over— 
laten. Alleen mag ik den heer Fr, hier den lof niet onthouden, hoe zijn boek, 
gelijk het daar in zijn geheel voor ons ligt, van ernstig onderzoek de grootste 
blijken draagt. Worden ook al hier en daar enkele woorden verkeerd opge 
geven, blijkt ook uit alles, dat de schrijver zich wel wat te veel met Bali’s 
„geleerden” en te weinig met het „volk” heeft beziggehouden, eene wezenlijke 
fout kan dit zeker niet worden genoemd. Wàt het Verslag ons geeft, en 
daarover hebben we in de eerste plaats te oordeelen, verdient den dank van 
allen, die in de Taal-, Land- en Volkenkunde van Bali belangstellen. Bijna 
alles wordt er meer of minder uitvoerig in besproken: de Kawiliteratuur, de Kas- 
teverdeeling, de Verbranding, de Godsdienst met al zijn gebruiken en misbruiken, 
en wat niet al. Ook bevat het merkwaardige opgaven van genealogischen en: 
astrologischen aard, die bij een voortgezet onderzoek naar de geschiedenis, zeden 
en gewoonten van dit volk, goede diensten bewijzen zullen. Alleen — en dit zou 
ik haast een gebrek willen noemen — alleen de wolksliteratuur, waartoe alle niet 
zuiver Kawi-geschriften behooren, — wordt niet of slechts ter loops besproken… 
Dit heeft mij verwonderd en — teleurgesteld ook. Ik weet wel, men kan over 
alles niet even uitvoerig zijn en dit vooral niet in een „voorloopig verslag.” Ook is 
des heeren: Friederich’s voorliefde voor Kawi-studien te zeer bekend om er hem een 
grief van te maken, dat hij haar ook hier niet heeft verloochend. Ik zou dan 
ook waarscliijnlijk mijne opmerking — of aanmerking als men wil — voor mij 
hebben gehouden, meende ik niet uit een paar gezegden — zie blz. 10en 4 — 
te moeten opmaken, dat niet „vrees voor uitvoerigheid” maar wel eene zekere 
minachting voor alles wat niet in /„Kawi-metrum” geschreven is, als naaste oor— 
zaak van dit stilzwijgen moet worden beschouwd. En dat verdienen de hier 
bedoelde geschriften in geen geval. Ik stem gaarne toe, de Balische priesters, 
bij wie de heer Fr. ter schole is geweest, denken en spreken er eveneens zoo 
over. Ook is het een feit, dat het Kawi- en de Kawi-literatuur bij het min— 
dere volk hoog, zeer hoog staat aangeschreven, zelfs bij hen die er geen jota 
van verstaan, al kunnen ze dan ook ellenlange passages uit een of meer kehaw ix 
(1) Zie Deel XXII van de Verhandelingen van het Bat, Genootschap, 
