IV 
(Kawi-gedichten) zoo maar voor de vuist weg opzeggen. Dit is zelfs zoo sterk, 
dat gewone inlanders alle niet-Kawi-geschriften eigenlijk als verboden terrein 
beschouwen, waarom ze dan ook zelden een kïdoeng of ander volksgedicht 
zullen maken of zelfs maar afschrijven, zonder bij het begin of aan het slot 
den goden vergiffenis voor de genomen vrijheid af te smeeken (1). Men mag hierbij 
echter niet uit het oog verliezen, dat het Kawi (?) deze eer alleen dankt aan het 
waas van heiligheid en geheimzinnigheid, waarmede de priesters haar van meet af 
hebben omhangen, en vooral ook aan de omstandigheid dat zij bij uitsluiting 
de taal is, waarin de „godsdienst’’ tot de menigte spreekt. We zouden haar 
eenigsins kunnen vergelijken bij het Zatyn in onze Roomsche kerken, waar— 
van de massa toch ook niets begrijpt, al kent ieder zijn „Ora pro nobis”, en al zou 
groot en klein het zeker als „heiligschennis” beschouwen, zoodra de Mis in eene 
andere taal gelezen werd. Dan, om verder te gaan, deze bijgeloovige vereering — 
als wij ’t eens zoo zullen noemen — verhindert niet dat het „volk — zegge °/,, 
van de Balineezen — ja zelfs Brahmanen, met graagte ook minder heilige boeken 
lezen, zoodat men dan ook zelden eene Balische woning zal binnen treden, 
waar niet naast een fragment uit de Pamájand ‚de Bratäjoedá, enz. en eenige 
mantra's (zie beneden), ook een of meer populaire geschriften aan den wand hangen. 
‚ Vooral de Malat, de Tantri, de Bimá-S'wargd, de Mégantald, de Boengl’ling en de 
Toendjoeng-Biroe worden zelden gemist. Me dunkt, dit alles kon den heer Fr., 
die anders vrij goed oog en oor wist te gebruiken, niet onbekend zijn, maar 
juist daarom te meer verwondert mij zijn stilzwijgen. 
Hiermede is nu niet gezegd, dat deze volksgeschriften voor de Taal, band 
en Volkenkunde van Indië in ’talgemeen en van Bali in ’ bizonder,.zoo veel 
belangrijks opleveren. Ongelukkig is dit niet het geval. Hun grootste gebrek 
is wel dat ze, bijna zonder uitzondering, in dichtmaat opgesteld (kidoeng) 
en, wat hun inhoud betreft, grootendeels slechts reproduktie zijn van wat de lite 
ratuur. van andere volken, — Javanen, Maleiers en misschien ook Boegineezen — 
heeft opgeleverd. Oorspronkelijks vindt men er weinig in. Ook is de taal, 
waarin ze geschreven zijn, slechts ten deele Balineesch. Dit laatste geldt zelfs 
van gedichten als de Djajd-praná, de Boengl’ling enz., die van nieuweren datum 
schijnen te zijn en waarvan de intrigue, gelijk men het noemt, op Bali speelt. 
(1) Aan deze en dergelijke omstandigheden moet het dan ook worden toegeschreven, waarom 
zoo menige bezoeker van Bali, wien ’t aan tijd of lust tot nader onderzoek ontbrak, zoo hoog van 
der Balineezen kennis van het Kawi heeft opgegeven. 
(2) Wij spreken hier in het algemeen slechts van het Kawi — en zullen dat ook verder doen — 
zonder ook het Sanskrit te noemen, dewijl tusschen deze beide talen voor den Balinees, hoe geleerd 
daarover soms ook geschreven en gesproken worde, eigenlijk niet het minste onderscheid bestaat. Wel 
hoort men nu en dan een inlandsche geleerde van Sansekrit spreken, maar men kan er zeker van 
zijn, dat hij dit woord uit den mond van een vreemdeling, die hem over het Kawi raadpleegde, 
heeft opgevangen. / 

