
Vv 
Wij waarschuwen dan ook een ieder om zich niet te laten verleiden door het: 
„Dit is een verhaal in het Balineesch geschreven’ waarmede sommige gedichten 
aanvangen, want men kan er haast zeker van zijn, dat men op bijna iedere 
bladzijde een niet alledaagsch Kawi-woord, ja hier en daar zelfs geheele aan— 
halingen uit eene of andere fefkawin zal aantreffen (1). Trouwens, de Balineezen 
zijn anders eerlijk genoeg om dit te bekennen, waarom zij dan ook wel de hier 
bedoelde geschriften bestempelen met den algemeenen naam van peparikan, welk 
woord in de beteekenis van „van hier een ditje en van daar een datje” kan 
worden opgevat. Eindelijk zou men zich zeer vergissen, als men meende hier 
bizonderheden te zullen vinden omtrent de vroegere bewoners van dit eiland. 
tIs reeds lang uitgemaakt, dat de oorspronkelijke Balineezen geen eigen life 
ratuur bezeten hebben, terwijl later, na hunne vereeniging met de Javanen 
en de invoering van het Javaansch letterschrift, misplaatste doch overigens zeer 
verklaarbare trots hen weerhouden heeft, om oude legenden en verhalen op 
papier (lontar) te brengen. Buiten hetgeen ons de Oesaná- Bali (?) mededeelt, 
hebben we dan ook nog nergens het geringste aangaande die zoogenaamde 
Balihagà aangetroffen, 
Al het hier aangevoerde neemt Eend niet weg, dat ditzelfde geschied— 
en taalkundig mengelmoes, om ’tzoo eens te noemen, op de ontwikkeling van 
het volksleven, op zeden en gewoonten, een grooten invloed heeft uitgeoefend, en 
als zoodanig onze aandacht overwaardig is. Ook mag niet worden vergeten, dat 
het zoogenaamd Moog Balineesch — een verward mengsel van Javaansch-Kawi — 
zich juist daaruit gevormd heeft, en tal van vreemde woorden door lengte van 
tijd in den moúd des volks dermate verbasterd zijn, dat men ze niet eerder 
verklaren kan, vóór men de juiste spelling in een of ander geschrift heeft terug 
gevonden (%). Ten slotte — en dit is misschien wel hun grootste deugd — vormen 
deze werken de voornaamste schriftelijke bron, waaruit we onze kennis van 
het tegenwoordig Balineesch putten moeten. De Grieven, die men hier aantreft, 
hebben, daar ze meest over rechtszaken handelen en opgevuld zijn met, wat 
men noemt, staande vormen of geiĳkte termen , slechts zeer betrekkelijke waarde. 
Een en ander heeft mij op het denkbeeld gebracht om den Leden van het 
(1) Onder de ons bekende kidoeng spant, wat zuiverheid van taal betreft, nog altijd de 
kroon de Sat Bandjar (Expeditie tegen Bandjar in 1868), waarvan de tekst in het hier achter 
bedoelde Leesboek is opgenomen. 
(2) Zie vertaling van de Oesand-Bali Je Jaargang 3e Deel van het Tijdschrift v, h‚- Bat. Gen. 
Vergelijk ook het meegedeelde bij Raffles „History of Java”, en „ Verslag” van Abdullah bin Mohamad, 
Je Jaargang 2e Deel van het Tijdschrift. 
(3) Zoo zegt het volk o. a,: Srikanta (Soerijdkantä), prewita (poerähitâ), Doergadèni en Doergadèning 
(Doergan-dini), #ò of hi Zotamd (Tilotamâ), Aatoe-gaplong (hasoe-gaplong), Aali-halah (? regenboog, 
anders janglalah) e. m.a,. Vergelijk ook „Korte opmerkingen over Balineesch en Kawi” van Dr. 
N, v.d, Tuuk, opgenomen in de Bijdragen ván het Kon, Instituut, 1871, 
