XVII 
den opgenomen in de Bijdragen van het Kon. Instituut, Nieuwe Volgreeks, 
Deel IL. We kunnen ons voorstellen hoe gretig het volk, dat zoo trotsch is op 
zijn afkomst van Mádj4-Pahit, zal geluisterd hebben naar elken verhaler, van 
wien men wist dat hij in of nabij het boven alles heilige land K’/ng zijn woon 
plaats had, Voor een geïslamiseerden inlander had het onderhavige verhaal ook 
nog deze aantrekkelijkheid, dat het tegelijkertijd de overwinning schetst van 
den Jslam, gerepresenteerd door de prinses Star Kantjaná, op het Heidendom, 
waarvan Mégantakáà (volgens vs. 416 leerling van een daemon), de vertegen- 
woordiger is. Intusschen, iets zekers laat zich hieromtrent niet-bepalen. Ook 
de eigennamen, die meèst gefingeerd zijn, geven geen klaarheid. Alleen van 
den prins Méyantaká (mêégä-hantakâ: de dood van de wolk?) is de woonplaats 
duidelijk aangegeven. Waar echter Mambará Maodijá (het midden van het lucht- 
ruim?), het vaderland van Mambará Pati (de dood van het luchtruim?) of Noesú 
Hambará, het vaderland van de prinses Hambarà Sari (de luchtbloem?) en haar 
tweelingbroeder, Padèn Mas Tilar Nagari, moet gezucht worden, kan ik niet 
beslissen. Naar eenige gegevens uit het verhaal, o. a. de vermelding van Poelo 
Mas of Gili-Mas, te oordeelen, zouden we geneigd zijn om hier aan Swmatra te 
denken, maar dan doet zich de vraag voor, waarom in het bericht van Mé- 
gantaka's tocht naar Mambará Madijá van geen zeereis sprakeis? De Balineezen 
gaan nog verder, en geven laatstgenoemd rijk eene plaats op Java. Zij gronden 
dit hoofdzakelijk daarop, dat de prinses Limboer (zie vs. 189 en volg.) te Padja- 
rakan, een distrikt in Oost-Java, thuis behoort, aan het hof van haren oom, 
den vader van Mambará Pati. Hieruit zou dan volgen dat dit Zomdoer de naam 
van een bepaalde persoon is en niet, wat we in de noot onder vs. 189 hebben 
beweerd, een titel. Zoo lang echter geene betere bewijzen daarvoor worden bij— 
gebracht, meen ik dat te mogen betwijfelen. 
Even groote duisternis heerscht er omtrent andere namen, in dit gedicht 
voorkomende. Dat Djabá Lekap is klaarblijkelijk de bekende berg Khaf (Djabal 
el Khaf) die, volgens de legende, door bovennatuurlijke wezens, hier het geslacht 
der Koreshieten (Déwi Koerési? zie vs. 255 en elders), bewoond wordt (1). Hoe 
echter de namen A'djis, Tatar, Tebih en Besah (zie vs. 269 en 386) moeten ge- 
lezen worden, verklaar ik niet goed te weten. Trouwens ik geloof ook niet, - 
dat iemand zich de moeite zal getroosten om ‘daarover veel boeken na te slaan. 
Daarvoor heeft het verhaal in zijn geheel te weinig geschiedkundige waarde. 
tIs dan ook niet zoozeer om den inhoud, dan wel om de taal, dat ik ge- 
meend heb naast den Balineeschen tekst ook eene vertaling van de Mégantaká te 
moeten voegen. Wordt ook al in dit gedicht het Balineesch element zeer schraal 
(1) Toen dit ‘reeds geschreven’ was, vernam ik dat op Lombok een gagoeritan moet bestaan 
onder den titel van Dyabal Koef, wat tot de onderstelling, voert, dat de Mégantakâà misschien oor- 
spronkelijk in het Sasaksch opgesteld en later door een’ Balinees in kidoengtaal is overgebrach tee 
