ee 
67 Met lichaam en ziel geef ik mij aan u over; ik wil uwe trouwe slavin 
zijn, (want) ik houd ’t niet langer uit, hier zoo (van alles) gescheiden 
te leven; dan wil ik maar liever sterven. In langen tijd reeds heb ik 
(geen korrel) rijst gegeten. 
68 Dagelijks moet ik mij voeden met enkel boomvruchten, bladeren en 
klipgewassen. Er is bepaald niemand, die zich mijner ontfermt”. De 
prins werd bewogen, toen hij dit hoorde; de tranen stroomden hem over 
de wangen. 
69 Ach, mevrouw! (zoo hernam hij) wees zoo goed en spreek niet verder 
over wat (zoo te recht) uwe verontwaardiging gaande maakt! Het doet 
mijn hart zoo pijnlijk aan u dus te hooren spreken (!). Laat ’t u nu 
genoeg zijn, dat we te zamen lijden, en goed en kwaad met elkander 
zullen deelen !” 
70 (Ondertusschen) had de bootsman (?) eten van boord gezonden, zoo ook 
eene waterkruik met de noodige gebakjes. De beide vorstelijke per- 
sonen, de kroonprins en de prinses, zetten zich nu aan den maaltijd, 
eveneens de vrouwen. 
11 - Nadat (daarop) ook de gezagvoerder met zijne matrozen en de volgeling 
gegeten hadden, begonnen allen betel te kauwen. Van de prinses wordt 
verhaald, dat zij zich nu veel aangenamer gestemd gevoelde (2). Dit 
was ook het geval met hare vrouwen. f 
(1) Om de beide voorgaande regels hebben we kuugen, dat eigenl. „verlangen, begeerte’ zou 
beteekenen, niet anders durven vertalen. ’t Is waar, de Balineezen lezen ook zoo, maar misschien, 
even als wij gedaan hebben, „uit het verband”. 
(2) djoeroe batoe (Mal). Zie Pijnappel Mal. Holl. woordb. 
_ (3) Of nauwkeuriger: zij sprak bij zich zelve: nu voel ik me toch vrij wat lekkerder. 

