
16 
11 
18 
19 
ee OAT an 
Masarèné tan sah mhoel pinekoelan — hanging tâà Radèn Déwi — haroeb' 
prajatnd — tan helèn né hasikijà — hekerané katangdrin— pang dá karoeb’ 
wan — Radèn Mantri woes hoening (*). 
Den volgenden ochtend werd het anker geligt, en in snelle vaart (verliet 
het schip de ankerplaats). Reeds was men in volle zee, toen, door 
eene bezoeking van boven, onverwachts een felle storm zich verhief, 
waarop het vaartuig vreeselijk heen en weer geslingerd werd, 
en eindelijk ver in zee omsloeg. Vóór nog de opvarenden wisten wat 
er met hen gebeurde (?), werden ze door de golven overdekt, totdat ein- 
delijk het schip brak en de gezagvoerder met zijne matrozen her- en 
derwaarts gevoerd werden. Velen kwamen om in het water. 
De een zat op een roeiriem, een ander weer op een plank. Men zegt, 
dat de prinses van haar vriend gescheiden werd, en alleen met den 
kleinen volgeling (3) in de hangmat liggen bleef. Vreeselijk sloegen de 
golven over haar heen, terwijl de stroom haar (in volle vaart) met 
zich voerde. 
(1) We hebben dit en andere verzen onvertaald gelaten, omdat wat een inlander zonder blozen 
leest, in onze taal niet altijd even oorbaar is. Voor de studie van de zeden en gewoonten van deze 
volken leveren dergelijke passages zeker goede bijdragen op. 
(2) tun w'roeh vniet weten, onbekend” wordt in dit gedicht en ook elders telkens vervangen 
door tun d'roeh, dat misschien oorspronkelijk hetzelfde woord geweest is, maar in de taal van het 
dagelijksch leven bepaald de beteekenis van „naar den bekenden weg vragen” verkregen heeft, 
(3) De vroeger genoemde volgeling van den kroonprins, die later Ai Sextoel heet. 
