_ 5 — 
95 Verder en verder kwam het tweetal (1), dat nog altijd het strand volgde. 
Allerlei bekoorlijkheden ontmoet’ten zij (op hunnen weg), daar het juist 
de vierde maand (?% (van het jaar) was. Verder wordt de reis van 
de prinses niet (in bizonderheden) beschreven. Tegen zonsondergang 
bereikte men den voet van den berg. 
96 Nu wordt gesproken van de weduwe (3) Kasijan, die eene hut (in het veld) 
bewoonde en zeer arm was. Zij had ééne dochter, die zeer schoon 
mocht genoemd worden: slank van bouw en met die lichtdonkere (huid- 
kleur), die zoo verleidelijk staat. Menig jongman was reeds door haar op 
hol gebracht (*), maar (tot hiertoe) had nog niemand zich van hare gunst 
kunnen meester maken. 
97 Zij heette Rasádrijá (*). Juist was zij met hare moeder (naar de rivier) ge- 
gaan om te baden, toen zij op eens de prinses over den weg zag stappen. 
Moeder, (zoo sprak zij) wie zou dat zijn, die daar heen gaat? Zie, wat is zij 
buitengemeen schoon! Kom, laten we ’t haar eens spoedig gaan vragen ! 
98 Daarop riep zij: ‚Hé, mevrouw! waarlijk ik weet niet wie u is, 
daar ik u voor de eerste maal aantref. Wie is u, en waarheen gaat 
de reis langs dit ongebaande, eenzame pad? Waarlijk ik krijg medelijden 
als ik u daar zoo met u beidjes zie heengaan, en dan, dat u alleen 
van zoo’n kleinen volgeling vergezeld is!” 

(1) Dit Hide ziet alleen op de prinses, zoo ook wat voorafgaat en volgt. Men houde dit in 
*# oog, waar wij, om ten minste eenigen gang in het verhaal te brengen, in ’ meervoud vertaald 
hebben. 
(2) Zie over deze vierde maand (kapat of kartikâ) Oesanâ Bali t‚ a. p. 
(8) rangdû weduwe in den bal. tekst als zaam behouden. 
(4) mangéroetang verklaard door mamboedoehang, „dol verliefd op iemand worden.” Vergel, 
Jav. W.d.b. Aéroet. 
(5) Anderen lezen hird Sadrija, 

