—_ 55 
103 Toen allen gegeten hadden, begonnen die twee (meisjes) betel te kauwen, 
waarbij zij, (naar de wijze der vrouwen) neergehurkt, een gesprek aan— 
knoopten en druk over het verleden spraken. Het was reeds (ver in 
den) avond, ongeveer middernacht, toen zij naar bed gingen, Arm in 
arm ‘legden zij zich neder. 
104 Edoch, de prinses kon den slaap niet vatten, daar zij onophoudelijk aan 
den prins dacht. ’t Was haar alsof hij daar voor haar stond (1); telkens 
vertoonde hij zich als door een tooverslag (?%) aan haar oog. Rasädrijá 
sprak op vriendelijken toon: Wat is er toch, mevrouw! waarom gaat 
gij niet slapen? 
105 De prinses antwoordde: „Mijn eenige broeder is in zee gevallen, maar 
ik weet nog niet zeker of hij al dan niet dood is. Ik heb met hem 
schipbreuk geleden, en om die oorzaak ben ik ook naar hier gekomen.” 
106 Toen daarop de dag was aangebroken, stond het tweetal op en spoed- 
den zij zich naar buiten naar den tuin om een bad te nemen. Na het baden 
gingen zij zamen bloemen plukken. Om (echter) niet al te uitvoerig te 
worden (%), (stippen we nog alleen aan) dat de prinses reeds lang hier 
vertoefde; 
107 reeds twee maanden waren sedert voorbijgegaan. Verder zwijgen (we) 
een oogenblik van haar om te verhalen van den kroonprins van Malakka, 
op het oogenblik, dat deze was uitgegaan om vogels te vangen. Hij 
had achttien volgelingen bij zich. Op en top geleek hij een Moorenko- 
ning (£; hij zag er bepaald uit om iemand schrik aan te jagen. 
(1) magantoeng lett. hangen, opgehangen, hier en elders in de beteekenis van „gehechtheid, ver= 
kleefdheid ; verbonden zijn.” 
(2) soem'lap verklaard door „telkens weer verschijnen ;’ hetzelfde als Jav. soelap. 
(3) Lett. „van wege haast in het verhaal”. Vergel. v.s. 126. 
(4) Tot driemaal toe- hebben alle H.s.s. wandd, welk woord echter niemand kent, evenmin als 
wandan, zooals ’t oorspronkelijk wel zal geweest zijn. De bekende JAd Atoet Anom, die nimmer 
verlegen staat, verklaart het voor eene verkorting van wandara = aap. 

