— 69 — 
129 Nu werd hun beiden rijst met toebehooren voorgezet, en begonnen zij 
zoo bedaard mogelijk te eten. (Onderwijl) sprak de koopvrouw: „Ik 
weet waarlijk niet wie gij zijt, mijnheer! Ook sta ik er verbaasd van 
u zoo vreeselijk mager te zien; ’t is enkel huid over de beenderen ge- 
trokken#. De kroonprins antwoordde op vriendelijken toon: „Ik ben 
een ongelukkig man, en wel te beklagen (1). 
130 De reden hiervan is deze: eenigen tijd geleden ging ik voor mijn ge- 
noegen op reis. Ik voer ep een groot schip, toen wij geheel onverwachts 
door een geweldigen orkaan, vergezeld van een dichten motregen, 
werden overvailen. Ons vaartuig sloeg om, en brak midden in zee 
aan stukken. Veertig matrozen met den gezagvoerder kwamen om, en 
alleen wij met ons beiden zijn (behouden) gebleven Ì 
131 De koopvrouw hervatte op innemenden toon: „Wel, wel! ik sta er ver= 
baasd van zoo iets te hooren! En waar gaat de reis nu heen#” De 
kroonprins antwoordde: „Ik weet (zelf) niet, waarheen we zullen gaan; 
waar ons de nacht overvalt, daar (zullen we ons) te slapen leggen.” 
(Daarop) zeide de koopvrouw: „Als '‘t zoo gesteld is, kom, ga dan 
met mij mêe naar huis en neem daar (zoo lang) uw intrek. 

182 Ik ben weduwe en woon geheel alleen, (daar) ik ook geen kinderen 
heb.” De kroonprins hernam: „Als 't u behaagt ons armen en in 
dezen toestand tot u te nemen, dan geven wij ons volgaarne aan u 
over” Toen de maaltijd dan ook was afgeloopen, keerde de weduwe 
met den kroonprins (naar hare woning) terug. Ook Hangsokà Bleef niet 
achter (?). Te huis gekomen 
(1) Zawelasarsé of kawelusharsa. Het spreekt van zelf, dat we deze en dergelijke woorden, 
die met huid en haar uit het Jav. zijn overgenomen, meer vertalen in de beteekenis, die de Balinee- 
zen daaraan hechten, dan naar den zin, dien zij in ’t oorspronkelijke hebben. Zie de noot boven. 
(2) ward kari Z niet blijven, niet achterblijven, meegaan, eveneens, ook. 
