149 
150 
151 
152 
Hierop verliet Mégantakà het vertrek en liep hij eenige malen den tuin 
rond om zich van zijn toorn te herstellen. Van den kroonprins Hau:barà 
Pati wordt verhaald, dat hij alleen was achtergebleven met den vol- 
geling. Sentoel nam het woord (en zeide): „Ach, mijn Heer! dat treft 
juist; kom toch spoedig, Uwe vriendin vergaat van verlangen naar U, 
Zij sterft iederen dag duizend dooden. | | 
Men wil Hare Hoogheid met geweld dwingen (tot het huwelijk), maar 
zij heeft geen zin en wil liever sterven; daarom Moudt zij zich voortdu- 
rend krank” (1) De kroonprins liet het hoofd hangen ; de tranen stroomden 
hem (over de wangen), (terwijl) hij fluisterend sprak: „Ga spoedig (aan 
Hare Hoogheid) zeggen, dat wij straks, zoodra de avond gevallen is, de 
vlugt zullen nemen”. Juist kwam Meégantaká terug. Op vriendelijken 
toon sprak hij: „Kom, laat ons van hier gaan”, 
Daarop gingen zij hand aan hand weg naar het paleis. Toen de zon 
was ondergegaan, begaf de prins zich naar zijne vertrekken en (keerde) 
ook de kroonprins met haastigen tred naar zijn logement (terug). Daar 
gekomen ontmoette hij Hangsokà (tot wie hij zeide): „Kom, Sokà! we 
gaan zoo meteen op reis. De prinses zal tot een huwelijk gedwongen 
worden; men heeft haar (hier) in den lusthof opgesloten,” 
Hangsoká stond versteld, toen zij dit hoorde. „Dat is waarlijk (zoo 
riep zij uit) eene beschikking van de goden, die mij, ellendige dienst 
maagd, (mijne gebiedster) doen terugvinden!” Nu kwam (ook) de we 
duwe aanloopen (zeggende): „Hoe is U zoo laat uitgebleven? ’ Js reeds 
(1) manjoenghan gawêné, ziek worden is haar werk. Palatrd = dood, sterven. 
