sE Ce 
avond (1). Zult U niet eten, mijn Heer?” De kroonprins sprak vrien- 
delijk: „Ik heb straks pas gegeten, moedertje! (Zeg eens) hoe is het 
nu, wilt ge (mij) werkelijk (tot) zoon hebben? (?) 
153 Kom dan en volg mij; op dit oogenblik nog keer ik naar Hambarä 
Madyä terug; ik heb hier (niet langer) noodig” De weduwe antwoord- 
de op beleefden toon: „Ik volg (U) in leven en in sterven, hetzij dan 
vreugde of smart (mijn deel) moet worden! Als (ik) slechts (bij) Uwe 
Hoogheid (mag zijn), dan behoef ik mij niet lang te bedenken”. Daarop 
vertrokken zij en gingen met hun drieën op weg. Toen zij in den 
tuin kwamen 
154 (vonden zij)de prinses reeds klaar staan, daar Sentoel haar had medegedeeld, 
dat haar echtgenoot gekomen was. De kroonprins sprak met eene liefe- 
lijke stem: „Mijne koningin! mag ik U verzoeken om op weg te gaan ?” 
De prinses daalde terstond (van de balé) af, en viel hem vervolgens om 
den hals. „Ach, min Meer!” (®) (zoo sprak zij) ik had niet gedacht 
dat ik U, mijn echtgenoot, nog eens weer zou vinden. Ik was waar- 
lijk reeds meer dood dan levend!” 
155 Rasâdrijä viel (haar) beleefd in de rede, zeggende: „Maak ’t toch niet 
zoo lang, Mevrouw! maar laat ons liever, als ’t U belieft, zoo spoedig 
mogelijk vertrekken”. Daarop gingen allen op weg. Zonder om te 
zien trokken zij voort, voorbij welden en twien (*, totdat zij (den voet) 
des bergs bereikt hadden. Nu namen zij hunnen koers zuidwaarts en 
bevonden zij zich, toen de dag aanbrak, bij het eenzame woud, waarin 
nog nimmer iemand den voet gezet had. 
(1) makasandé S (den geheelen middag) tot den avond. Zie over makd Beknopte Spraakkunst. 
(2) mapijanak = een kind hebben, van pijanuk- met voorgevoegd ma. 
(8) déwa is misschien eene aanroeping van de goden, gelijk dit onderscheid in dit geheele gedicht 
vaak moeielijk te bepalen is. Zoo ook het elders voorkomende déwá ratoe, een gewone uitroep 
voor „God almachtig !’ 
(4) farjik habijan, rijstvelden en met boomen of groenten beplante tuinen, m. a. w. bebouwde strekon. 
\ 
