164 
HRe OP ee 
ZESDE ZANG. 
„Ach, mijn allerliefste koningin!” (zoo sprak de prins) „ik dacht, dat 
ik u, mijn schatje, niet meer zou ontmoeten! Het is mij, alsof ik een 
edelsteen in het midden van de zee gevonden heb. Nu denk ik ook 
aan geen tegenspoed meer. Als had men ons ook op weg achterhaald 
(1) (welnu) we zouden te zamen een lijk (geworden) zijn, waar dan ook! 
Ach, mijn schat, onvervalschte juweel, godin van de honigzee (?)! Nie- 
mand anders dan gij, mijn goddelijke robijn! (hebt) in mijn hart ge- 
_woond. Onophoudelijk hebt gij mij voor de oogen gezweefd, (met) 
_uw schoon gelaat, dat de harten onweerstaanbaar tot zich trekt. Waar 
vind ik iemand u gelijk? Al beklom ik een schip en doorreisde alle 
landen, toch zou ik nergens uw evenbeeld (vinden) 
Gij zijt verrukkelijk schoon, als (ware) Rangké Sari (3) (in u) weer 
mensch geworden! En nu, mijn schat! ga nu voort mij beklagens— 
waardige, die te lang reeds van hartzeer verging, tot uwen slaaf te maken ! 
Ik geef mij zelven geheel aan uw goeddunken over.” De prinses begon 
te weenen en trok zich schuchter terug. 
(1) Achterhaald nl. door Mégantakâ. 
(2) Om het oorspronkelijke eenigszins weer te geven, kunnen we hier moeielijk anders vertalen: 
Galigiran werd ons als „onvervalscht goud” opgegeven, maar is van elders niet bekend. Dja/adi 
(zee) kan ook „wolk” (djaladi, gelijk de meeste HSS. schrijven) bedoeld zijn. 
Ì (3) Ranghé Sari, naam eener van elders bekende prinses vit Kadiri (Dahâ); ngoepti wordt ver- 
klaard door zoemistis. - É > 
