176 
177 
178 
179 
oud familiestuk (Y, bij zich, en sprak onder duizend liefkozingen: „Vaar- | 
wel, Mevrouw, mijn allerliefste schat! 
Ik ga mij vertoonen in het paleis van mijne koninklijke ouders” De 
prinses glimlachte en sprak met eene liefelijke stem: „tIs wel! goede 
reis, mijn schoone echtgenoot”! De kroonprins gaf haar (nu) eenige 
langgerekte zoenen, en verzocht zijne gemalin hem haar siripruim te geven. 
Wederkeerig boden zij die elkander aan, waarna de kroonprins op weg ging. 
Een volgeling droeg hem den gouden kampèk (?) na. Van (zijn gaan) 
over den weg wordt niet gesproken. In de poeri gekomen, begaf hij zich 
tot zijne ouders. Zoodra de vorst en zijne gemalin hunnen zoon zagen 
aankomen (gingen zij hem te gemoet), omhelsden te zamen den prins en 
begonnen te weenen. De vorstin kreeg het op haar zenuwen. 
Ook de kroonprins begon daarop te weenen. De vorst sprak zacht met 
telkens afgebroken stem: „Hoe komt het toch, mijn zoon! dat gij zoo 
zonder eenige kennisgeving op reis zijt gegaan? Uwe lieden hebben 
zich daardoor te vergeefs afgesloofd, daar zij allen, niet één uitgezon— 
derd, op weg zijn gegaan om U overal te zoeken, zonder U evenwel 
te vinden”, 
De kroonprins antwoordde, terwijl hij zich eerbiedig boog: „Dat het 
U, mijn koninklijke Vader! behage mij (mijne groote misdaad) te ver 
geven (3%) Men zegt, dat het paleis in rep en roer was, daar de een 
den ander de tijding bracht, dat de kroonprins was aangekomen, De 
Rantenhadjts en Modéwija's (*) omhelsden den prins en weenden. Al de 
aanzienlijke hoofden kwamen uit, 
(1) koend, eertijds, voorheen, oudtijds; poesaka, familiestuk, reliquie. 
(2) kampèk, een zak of tasch of doos, waarin de Balineezen hun benoodigdheden bij zich dragen, 
(3) hageng sampoerd, gewone uitdrukking, waarbij Aageng (groot, Leer enz.) zoowel op het zware 
van de misdaad als op het onverdiende van de vergiffenis ziet, 
(4) Zie over deze titels het Aanhangsel, 
