180 en stroomden naar den voorhof van het paleis, waar zij bij hunne komst 
eene dicht opeengestapelde menigte vormden. Daarop werden de Patih, 
de Toemenggoeng’s, de Demang's, de Kanoeroewan’s, de Anja's, met den 
Adipati geroepen, die terstond naar binnen gingen, Allen weenden, 
terwijl zij ('s prinsen) beenen omarmden (!). De Patih nam het woord 
en sprak op vriendelijken toon: 
181 „Ach, mijn Heer! ik had niet gedacht, dat ik Uwe Hoogheid nog weer 
zou aantreffen! Immers, (wij) hebben U overal gezocht, in de bosschen, 
op de bergen en door het geheele rijk; alles (hebben we) nauwkeurig 
onderzocht (2), zonder U evenwel te vinden. Het is mij (bepaald) als- 
_ of ik droom (9), 
\ 
182 nu ik Uw aangezicht aanschouwen mag!’ De koningin nam daarop 
het woord, zeggende: „Broeder Patih! straks nog zal ik mijne belofte 
vervullen. (Ge weet) wat ik vroeger beloofd heb, als mijn zoon zou 
zijn teruggekeerd (#); dat wij het niet zouden uitstellen, maar dat hij 
nog dienzelfden dag de jonge dochter Wajan (?) in zijne armen zou sluiten. 
\ 
(1) wggeloet soekoe, Het even met de beide handen aanraken van iemands beenen, is vok 
nu nog-onder de Balineezen het grootste bewijs van eerbied en aanhankelijkheid. 
(2) waratd K. gelijk, gelijk af, over de geheele uitgestrektheid, 
(3) Lett. mu gevoel (ik) als in den droom”, 
(4) Vergelijk vers 51. 
(5) Wajan of Wajahan (van Wajah, oud) was de oudste Beente van een der broeders van de 
koningin, van het geslacht der Arjâ’s en dus eene volle nicht van den prins. Uit de beschrijving 
blijkt, dat zij een monster was van leelijkheid, met een gebrek in haar spraakorgaan. In vs. 186 
wordt zij Limboer genoemd, welke naam ook in andere gedichten voorkomt, en een algemeene titel 
voor dergelijke hofmonsters schijnt te zijn. Nu nog ziet men op het tooneel (gamboeh) zulk eene 
Limboer optreden. Daar men echter zelden zoo’n mismaakte vrouw vindt, wordt deze rol immer 
door een als vrouw verkleeden man waargenomen, Zie verder de Inleiding, 
