— 119 — 
> ZEVENDE ZANG. 
212 De prinses begon daarop te weenen. Zij hief een hartverscheurende 
_ weeklacht aan, waarin zij onophoudelijk haar echtgenoot aansprak. „Dat 
is er nu” (zoo sprak zij) „van (uwe eeden) geworden! En ik geloofde 
200 stellig, dat gij het uit den grond uws harten meeùdet, toen ge mij 
tot de uwe (zocht) te maken, 
213 Geniet ge nu niet ten volle de zaligheid van het huwelijk? JA neem 
voor goed afscheid van je (!. Misschien, als ik later nog eens als eene beeld 
schoone (!) (?) vrouw terugkom, dan zal ik mij gaarne geheel overgeven _ 
en uwe slavin worden. Al moet ik dan nog zeventig miljoen (°) malen 
(gebóren worden), als ik u maar mag ontmoeten! Gesteld altijd, dat ik 
nog ooit weer terugkom! (£) 
214 Nu verzoek ik u alleen een wit zijden kleed om mij daarmede te be— 
dekken. (5) Ook, (©) als ’ u behaagt, en ik ben reeds overleden, kom 
dan eens terug naar den hof en bezie mijn lijk eens! 
215 Blijf ik echter leven, kom dan toch vooral niet hier, (want) dan zou er 
maar ongenoegen uit geboren worden, daar het den schijn zou hebben 
alsof ik twist zocht met uwe schoone gemalin. (Ik hoop, dat zij u voor) 
geheel uw leven gelukkig moge maken (7), 
(1) Of (ironisch): „Ik zou je hartelijk danken !” 
(2) Natuurlijk een schimp op Limboer. 
(3) Lett: „zevenmaal tien miljoen”. Vergelijk noot onder vs. 166 en elders. 
(4) Lett.: „opdat toch nog ontmoet: misschien als ik mensch word”, wat echter in verband met 
_ het voorgaande, geen goeden zin geeft, 
(5) kampoeh (soetrâ) né poetih; een wit (zijden) kleed, waarmede de lijken gewoonlijk bedekt 
en ingewikkeld worden, onverschillig of men ze terstond. gesnaak of tot op dag der verbranding in 
huis bewaart. 
(6) In den tekst staat hanging Mn of nging en nghing), wat bepaald (Jav, en Bal.) „doch, 
echter, maar” beteekent, maar hier moeielijk aldus kan vertaald worden. Vergelijk hiermede Kawi 
St. blz, 46 c, 
(7) Lett,: „zonder ophouden het hart vervroolijken”, 
