2718 
_— 153 — 
die mede zijn staatsiekleederen reeds had aangetrokken. Hij droeg een 
kleed van groene (zijde) en geheel met pradá (*) bedekt, benevens een wit 
zijden saroeng (eveneens) als met goud bestrooid. (Op zijn hoofd) prijkte 
een wit (zijden) doek, (waartusschen) hij eene plat gevouwen se— 
patoebloem gestoken had. Ook droeg hij gouden banden aan de boven- 
armen en eene kris voorzien van een ivooren gevest, 
219 prijkende met een rand van de kostbaarste edelgesteenten (terwijl 
280 
281 
de scheede) met het fijnste goud overtrokken was. Als men hem zoo 
zag, was het om van te schrikken (?): precies de koning uit het Moo- 
renland! Hij stond daar in de houding van iemand die voor niets bang is. 
Ook droeg hij ringen (3) aan de vingers, ingezet met roode edelsteenen. 
Eindelijk nam hij afscheid van zijne ouders. De vorst sprak vriendelijk: 
„(Vaarwel) mijn beste! wees toch vooral voorzichtig!” „Om ute dienen, 
mijn vader! ik zal doen gelijk u zegt” Daarop boog hij zich voor zijn’ 
vader en zijne moeder, 
Zijn wapenrusting (£) was kompleet, te schoon om te beschrijven. Er 
„wordt (nog) verhaald van de gemalinnen (des prinsen), die zich op het mid- 
den van het plein verzameld hadden, en met eene eerbiedige buiging afscheid 
namen. De prins was recht in zijn schik. Eindelijk vertrok hij en ver- 
scheen Lmiten (°) (het paleis). 
(1) pradd = verguldsel, klatergoud. 
(2) zgresang of (elders) ngenjehang tjitd, eigenl. „een zekere gewaarwording (gemoedsaandoe- 
ning) veroorzaken”, hetzij van aangenamen of onaangenâmen aard; aandoen, indruk maken. 
(8) kalpiká K, == vingerring. Op Bali verstaat men hieronder gewoonlijk de bloem (of aan- 
een gestoken bloembladeren), die de dienstdoende priester in zijn haarwrong draagt, en die men ook 
bij het afhalen van tojà tirtâ toe krijgt en achter het oor steekt. (Bal. klepikf). 
(4) sopatjara van sahoepatjard = insigniën, rijkssieraden, enz, 
(5) Jawi = jawa =djawd — djabd, buiten, enz. Zie Korte Opmerkingen bla. 90. 
