812 
813 
814 
915 
— 169 — 
De kroonprins hervatte: „Laat ons kort zijn, oom: laat (mij) maar 
alleen, ik wil sterven (1”!- Daarop trok Zijne Hoogheid voorwaarts, 
en raakte weldra slaags met het volk van Malakka, daar alles reeds 
(slag)vaardig was. - 
Het schieten en het krijgsgeschreeuw vereenigden zich met het geluid van 
de gamelan. Reeds waren de beide legers, van Hambarâà Madijä en van 
Malakka, handgemeen geworden. Het wederzijdsch schieten, het steken met 
de lans en het treffen met pijltjes uit het blaasroer werd weldra algemeen (?). 
De dapperheid streed met den moed (?), zoodat al spoedig de lijken van vriend 
en vijand bij hoopen lagen op één gestapeld. (Het legerhoofd) genaamd 
Tatitangedap begon bevreesd te worden voor het volk van den Toemeng- 
goeng Sanggá Boem (*), 
(zoodat) zijne soldaten weldra achteruit weken en (eindelijk) op de vlucht 
gingen, daar het hun aax moed ontbrak (°). Het volk van Hambarà Madijá 
(daarentegen) wist van geen bang worden. Toen de prins Mégantakà 
zag dat zijn volk gevlucht was, 
{ 
(1) wórd. bèn palaträ, Dit bèn wordt opgegeven als zamentrekking (P) van bèkèr = dogèn, zoo= 
dat vertaald wordt: „laat mij maar sterven”. Is dit woord bekend? 4 
(2) md kabedil „doodschieten (met het geweer) en doodgeschoten worden”, enz. Zie 
Spraakkunst. E 
(3) Lett. „al de dapperen ontmoetten al de vaardigen” (vergelijk Jav. wdb. legawî). 
(4) Sanggd Boemi dezelfde die in vs. 297, Sanggà Djagat heet. Wij hebben hier bar voor lau 
ingevoegd, wijl anders dit slot allen zin mist; djerih staat dan voor djerihangd, 
(5) Wind <= bind, te kort komen: missen, gebrek ? 
