_ 820 
921 
822 
923 
824 
(1) 
(2) 
(3) 
(4) 
— 18 — 
De zon brandde hen op het hoofd, terwijl men ten overvloede gloeiende 
kolen om hen had heen gelegd. Handen en voeten waren gebonden, en, 
(zoo) gefolterd, schreeuwden zij ’t onophoudelijk uit (van pijn) (). De hitte 
was ‘onbeschrijfelijk. De prins hief een hartverscheurende weeklacht 
aan, en riep om een haastigen dood. 
„Ach, mijn schat, mijne dierbare koningin (?)! (dus hooren wij hem roepen) 
Zie toch eens op mij neêr, (die hier) nacht en dag gebonden (lig), in eene hitte 
als van een oven, zoodat mijn lichaam als verschroeid is (3). Ach, ik verlang 
zoo zeer te sterven, opdat ik spoedig bij U moge zijn! 
Is bepaald niet langer uit te staan, zooveel ellende (als ik) te verdu— 
ren heb. Gij, mijn schat! zijt zoo geheel alleen weggegaan, en hebt mij 
eenzaam achtergelaten. (Ach) waren wij voorheen toch bij elkander 
gebleven, (ik) zou zooveel smart en pijn niet te lijden hebben (als ik 
op-het oogenblik lijd, en dat straks niet vermindert, aangezien) (#), 
zoodra de avond valt, het begint te regenen en te waaien tot den mor- 
gen toe”. Nu wordt andermaal gesproken van den prins Mégantakà, 
die de (hoofd) stad reeds was binnengerukt. De koning had de wijk ge— 
nomen, naar het bosch, (werwaarts) ook al de paleisbewoners gevlucht 
waren. 
Mégantakâ spoedde zich terstond naar den lusthof, Hij schrikte toen hij 
daar een lijk vond liggen, met allerlei kostbaarheden overdekt, Toen 
Zijne Hoogheid daarop het bekleedsel wegnam, zag (hij) dat ’t het lijk 
van de prinses was. 
manjgowalak verklaard door djerat- Gt 
De overledene prinses, 
tan ngrasd hawak: zich zelf (zijn lichaam) niet voelen. 
Het hier tusschengevoegde geldt ter verduidelijking van den volgenden regel. Over dag had 
de prins van de hitte te lijden en de nacht bracht hem geen verzachting aan, daar het alsdan re- 
gende en woei mak’lemah of makalemah, d,ì, (van ’savonds) tot aan den morgen. 
