929 
330 
931 
938 
== 117 = 
NEGENDE ZANG. 
(Nu) is er (weer) sprake van onzen reizigor, den prins Mas Tilar- Nagar, 
die (nog altijd) met haast zijn? weg vervolgde. Dáwi Shar Kantjand sprak 
eindelijk: „Mijn lieve vriend, ik bid u, laten we ons naar gindsche breede 
vlakte spoeden: ik geloof dat (ze) reeds aan het vechten zijn!” 
had \ 
Glimlachende antwoordde de vorstenzoon: „t Is goed, het geschiede 
zooals mijn schatje verlangt!” Daarop liepen zij haastig voort. Op de 
breede vlakte gekomen, werden zij den beklagenswaardigen kroonprins 
met diens volgeling gewaar, wier hartverscheurende klaagtoonen (tot hen 
doordrongen.) 
„Ach, Mevrouw! (D-(zoo klonk het) „was ik toch maar in eens gestor- 
ven, toen wij het eiland verlieten, en midden in zee geworpen werden! 
Nu ben ik (slechts) behouden gebleven (om weer) te sterven, (daar) 
dit lijden over mij gekomen is en ik deze banden dragen moet. 
Nacht en dag ben ik brandend heet, alsof (ik) gekookt word. (Ach), 
mocht de hemel mij genadig zijn (%! Almachtige goden! maakt toch 
spoedig een einde aan mijn (lijden), opdat ik spoedig Haar, die reeds 
overleden is, (in den dood) moge volgen en bij Haar zijn!” De prins 
Mas Tilar Nagari luisterde, eh werd met ontferming bewogen toen hij 
dat geween vernam. Ten laatste sprak zijne hoogheid op smeekenden 
toon: „Kom, mijne koningin! ik bid u, verlos toch die lieden, die daar 
een langzamen marteldood ondergaan van hunne banden. Mijn hart is 
zeer bewogen, als-ik hen (daar zoo) zie (liggen) 
(1) Ratoe kan ook eene aanroeping van de goden zijn. 
(2) Zie noot vorige bladzijde. 
12 
