UH c 
366 
567 
568 
369 
— 195 — 
en hield men halt in de wolken, om maar den strijd te zien, waarin 
(die twee) hunne bovennatuurlijke vermogens tegen elkander beproefden. 
De ziel van de prinses keek scherp toe, (totdat) zij haar broeder met 
haren echtgenoot gevonden had, Zij was zeer bewogen in den geest, 
(terwijl) hare oogen vol tranen schoten. 
Nu spraken de nimfen Lotamà en Soeprabátot haar: „Waarom weent 
gij zoo, Mevrouw? Uwe Hoogheid is gaan kijken, om zich wat op te 
vroolijken, en nu toont zij zich ontevreden! Loodoende is het te vergeefs, 
dat men zijn verdriet zoekt te verzetten, als smart en droefheid daar- 
door vermeerderen.” De prinses antwoordde, al weenende: 
„Schoone godinnen! de reden waarom ik alzoo gestemd ben, vloeit voort 
uit een droevig verlangen bij het zien van mijnen man en van mijnen 
jongeren broeder (1), Mas Pilar Nagará, die in het ongeluk geraakt en 
mij in mijne ellende gevolgd is. (Ik bedoel die daar), die met hun bei 
den onder dien tanggoeliboom staan. 
‘ 
Die aan de oostzijde, is mijn eigen broeder, die westelijk staat mijn 
wettige echtgenoot” De dadari’s zagen uit en stonden verbaasd toen 
zij hen gewaar werden, (daar zij) schoon (waren) van aangezicht, als 
twee zonnen, die den ganschen omtrek (°) verlichtten. 
(1) Eigenl. „de jongere broeder van Uwe Hoogheid” een beleefdheidsterm, die niets vreemds 
heeft. Of de ziel hier alleen van haar broeder, dan wel van de beide prinsen spreekt, is overi- 
gens niet duidelijk, 
(2) sakahaksi: zoo ver men ziet, horizon. 
