314 
375 
16 
one 
— 199 — 
(waarop) Sijoeng Daling op al die woeste (wezens) aanviel. Wat maar 
uaderde, moest het met den dood ‘bekoopen. De détijd’s en danawa’s 
verdwenen, terwijl de tijgers en de senoek’s allen dood daar neerlagen. 
Zoodra Mégantakd dit zag, sprak hij (tot de zijnen): „Ajo, laat allen 
af van den strijd, î 
dewijl de avond ons komt overvallen. Morgen met het krieken van den 
dag zullen we het gevecht (voortzetten).” De schoone prinses trok zich 
(nu) ook terug, waarop de beide prinsen haar met hiaaste tegemoet liepen. 
Op vriendelijken toon zeiden zij (tot haar): „Wel, mevrouw! mijn aller- 
liefste! zijt gij niet (erg) vermoeid?” 
De goddelijke Star Kantjana antwoordde glimlachende, op den toon van 
een (goed) strijder: „Hoe, zou ik niet vermoeid zijn!” Daarop liep 
zij voort aan de hand van haar echtgenoot, en bereikte men het bi- 
voeak. Heteten stond reeds gereed, enkel uit bloemen bestaande (*). 
Rijst werd er niet genuttigd, (daar) de prinses niets at dan bloemkel- 
ken (©. Ben geheelen nacht kon niemand, vriend of vijand, den slaap 
vatten, en werd er over niets anders gesproken dan over het gevecht. 
(Van den prins) Mégantaka (wordt verhaald, hoe hij) op nieuw begon 
in te zien, dat hij de verliezende partij was. 
518 
(Verder) is er van dien nacht geen sprake. Den (volgenden) dag, bij 
het eerste morgenrood, stonden allen weer ten strijde geschaard. Mé- 
gantaka, zoo wordt verhaald, sprak zijn volk (aldus) aan: „Ik schei er 
vooreerst rnee uit met mijne bovennatuurlijke krachten in het strijd 
perk te brengen. Kom aan, dat nu Baret-Boetd voorwaarts ten strijde 
trekke 
(1) Lett,: maar (uur zie Kawi-st.) allerlei bloemen. Vergelijk het volgende vers, 
(2) suri „bloem, kelk”, welk laatste hier waarschijnlijk bedoeld is; ook: „het eelste, de kern 
van 1ets, 
