387 
388 
989 
390 
— 205 — 
De prinses Star Kantjaná begreep zijne bedoeling en. spoedde zich naar 
voren om (de strijdenden) in te halen en haar echtgenoot, die aan het 
gevecht deelnam, op te zoeken. (Bij hem) gekomen, sprak zij op zoe- 
ten toon (tot de twee prinsen): „Houdt nu beiden op, nu zal ik gaan 
vechten want 
ik vrees dat die Mégantakâ (andermaal) zijne bovennatuurlijke krachten 
in den strijd gaat brengen!” De prinsen gehoorzaamden en (begaven 
zich) naar de achterhoede. Nauwelijks hadden zij zich dan ook terug- 
getrokken (of) Mégantakà sprak zijne bezwering uit, en (op hetzelfde 
oogenblik) was het geheele veld met slangen en draken bedekt. De 
prinses glimlachte even toen zij zag 
hoe die draken reeds den mond (tot happen) opensperden. Daarop deed 
zij vuur opkomen, en dra flikkerde en vlamde ’t als in een krater (U). 
Al de draken waren in een omzien door het vuur verslonden, waarom 
Mégantaká (nogmaals) eene tooverformule uitsprak en zich in een griffon 
veranderde, die 
opvloog en hoog in de lucht steeg. De prinses, op hare beurt, ver- 
anderde zich in een witten arend, met een grooten ijzeren bek. Nu 
werd het gevecht in hef luchtruim (voortgezet), waar (die twee) als 
roofvogels op elkander neerschoten of, vastgeklemd, elkander met den 
bek deerlijk havenden. Noch de een noch de ander wist van wijken: 
(beiden) waren even dapper (?) en (kenden) geen vrees. 
(1) Aargà (k.) ook „berg”; tan pèndah — yniet anders dan een berg.” 
(2) drf. Zie Jav, w.db. bij dird en soedird. 
