— 215 — 
401 Wat zou (ik) gelukkig zijn, als wij goed en kwaad met elkander mochten 
deelen en het U behagen kon om met U beiden hier (bij mij te blijven)” 
Soeprabá hervatte: „Later zullen wij gaarne aan Uw verlangen voldoen. 
(En nu) vaarwel! Moge het goede U ten deel vallen en Uwe baan steeds 
effen zijn (U! Hierop vertrokken Soeprabd en Lotamá en vlogen de 
lucht in om naar hunne plaats terug te keeren, 
402 Van haar, die afscheid hadden genomen om huiswaarts te keeren, wordt 
nu niet meer gesproken. Wij verhalen nu van de gjouge dochters (°), die 
gezamenlijk naar den tuin kwamen om (als naar gewoonte) spijzen 
(voor het lijk) te brengen (9). Met schrik ontwaarden zij de prinses, 
die (in opgerichte houding) neerzat. Zij liepen op haar toe, omhelsden 
haar, bogen zich (dan) voor haar en (spraken, terwijl zij) hare beenen 
omarmden: „Ach, Mevrouw! ’t is ons of wij droomen! Wij dachten 
zielsbedroefd te zijn (en ziet) het was maar eene kippedroefheid (£)! 
403 „Sedert gij ons verlaten hebt, Mevrouw! hebben wij nacht en dag ge— 
treurd.” De prinses viel haar op vriendelijken toon in de reden: „Nu, 
spreken we niet daarover: het wordt zoo door de goden beschikt als 
smart en ellende ons ten deel vallen!’ Daarop kwamen ook de tuin- 
wachters, mannen en vrouwen, hunne hulde aanbieden. Allen hurkten 
eerbiedig voor de prinses neer en omarmden hare beenen (terwijl zij 
spraken:) „Wie had (kunnen) denken, dat Uwe Hoogheid nogmaals 
levend voor ons zou staan.” | 
(1) #roes toedjoeng, zie boven: onafgebroken geluk, voorspoed, heil; dalanapadang = heldere, 
effen, gladde weg. 
(2) jam = jongere zuster; eene jonge vrouw, hier meer bepaald de jonge dochters, behoorende 
tot het gevolg eener prinses. d 
(3) Volgens nu nog bestaande gewoonte zetten de Balineezen aan de lijken hunner afgestorvenen, 
hetzij die begraven zijn of nog in huis bewaard worden, allerlei spijzen (poendjoeng of sadji) voor 
en herhalen dit later nog op elken gewichtigen feestdag, met name op galoengan of nieuwjaar. 
(4) Zie over kingkhing Kawi St, blz. 29, S’dih hajam, spreekwijze: bedroefd als eene kip, die 
veel leven maakt als haar een kieken ontnomen wordt, maar eventjes later rustig weer haar voedsel 
gaat zoeken. 
