— 225 — 
416 Toen Mégantaká den prins gewaar werd, begon hij te lachen en het 
uit te schreeuwen van de pret. Terwijl hij zich (met de vlakke hand) op 
de dijen sloeg, (riep hij): „Daar komt weer een naspruit uitschieten; 
we zullen dus nog eens oogsten (t)! Een visch, die zich op het land 
waagt! Of zal ik je vergelijken bij een ei, dat brutaal genoeg is om 
zijn kop tegen een rots te stooten? Bij mijn ziel! naar welken kant 
zult ge u bergen om uw leven te rekken? Je leeft op ’ oogenblik nog, 
(maar ‘tis net) zoo goed alsof ge (reeds) dood „waart !” 
417 Hij dacht (natuurlijk) Zambará Pat, voor zich te hebben. De prins Mas 
Tilar Nagarì glimlachte en antwoordde bedaard: „Waartoe toch al dat 
gepraat, daar ik nu eenmaal mijn leven moê ben? Evenwel, als het 
den goden behaagt, dan zult gij (ditmaal) den dans niet ontspringen, 
daar uwe bovennatuurlijke vermogens erg verminderd en door gemeen— 
heid bezoedeld zijn. Ge kent (het onderscheid) niet (tusschen) goed en 
kwaad, en weet alleen te pronken met hetgeen gij toevallig het uwe 
noemt !” 
418 (Nauwelijks had de prins dit gezegd of) Mégantaká stuurde zijn olifant 
in behoorlijke positie en spande een #agá pasd op zijnen boog. Zijn 
vijand was hem echter te snel af, en (voordat hij het wist) voelde Mé- 
gantakà zich aangeschoten en als met ringen vastgebonden. De melatti 
(zat) als een strak gespannen touw (om hem heen) als om een zijden 
kleed (2. Als een klomp (aarde) viel hij boven van den olifant af, 
waarop een oorverdoovend geroep uit het leger vernomen werd, 
(1) Singgangan (elders sindjangau) zijn rf tlalmen; die na afloop van den rijstoogst uit den 
grond opschieten; het moepoe padi ziet dan op het gevecht met S’kar Kantjanâ of wel op de vroegere 
nederlaag van Humbard ati. 
(2) Dit zal zoo moeten worden verstaan, dat ten gevolge van het strak Et touw 
(melatti) de overige leden van het reuzenlichaam uitpuilden en slap neerhingen. 
15 
