425 
426 
427 
— 381 — 
en weldra uit het gezicht verdwenen, Er wordt nu verhaald van den 
prins Mégantahá, hoe hij haastig een’ afgezant naar huis zond en wel 
Baret Boetd, met de opdracht om allerlei kostbaarheden, goud en geld, 
te gaan halen. De gezondene reisde met spoed. Hierover wordt verder 
gezwegen en keert het verhaal terug tot de beide prinsen, (1) die naar den 
bloemhof vertrokken, terwijl de Patih de zorg voor Mégantaká op zich nam. 
In den hof aangekomen en daarop rondziende werd Hambarä Pati de 
prinses gewaar, die juist onder een Aemoningboom (2) een bloemkrans zat 
te vlechten. Zoodra de kroonprins (haar) zag, was ’t hem of zijn hart 
(plotseling) ophield te kloppen, en terstond daarop viel hij geheel be— 
wusteloos neer. Hare Hoogheid vloog op hem toe 
en trachtte hem op te richten. (Zij sprak) al weenende: „Kom toch bij, 
mijn lieve! en zie mij eens aan! Waarom (doet ge) nu zoo? Ik ben 
immers weer hersteld; ik leef weer en nu (vind ik) u zoo (terug)! Wat 
moet er van mij worden, mijn allerbeste! als gij mij verlaat? Wie 
onder de menschen zal mij ellendige, mij arme (vrouw) willen aanzien ?” 
« 
(1) Namenl. Mambará Pati en Mas Zilar Nagard. 
(2) kemoning, naam van een’ boom met kleine bloemen. 
