— 233 — 
428 Haar tranen besproeiden den bezwijmde (en hadden) waarlijk (de uit— 
werking) als van levendmakend water; want ziet, in een oogenblik was 
de kroonprins weer bij kennis gekomen, en was hij in staat om (de 
prinses) met de beide armen om haar midden te pakken en haar op 
vleienden toon aldus aan te spreken: „Ach, Mevrouw, mijne se hoone 
Gebiedster! 6 is ver, zeer verre van mij geweest (1) om te denken, dat 
mijn schat ooit van den dood zou opstaan! Hoe zijt (gij) toch weer 
levend geworden?” 
429 De prinses antwoordde met een droevig gelaat: „Waartoe dient het om 
daarover te spreken? Kom, laat mij u mogen verzoeken om op de balé 
plaats te nemen.” De kroonprins hervatte vriendelijk: „Met uw verlof, 
ik heb daar nog een gast (mêegebracht), (?) naar het schijnt iemand 
van adel. Hij voert eene beeldschoone vrouw met zich, die bovenna— 
tuurlijk machtig is op het oorlogsveld: had zij mij niet geholpen, ik 
ware zonder twijfel reeds (lang) dood. 
430 Op het oogenblik bevinden (3) zij zich daar buiten de poort.” De prinses 
zeide terstond: „Ik houd ’ er bepaald voor, dat het niemand anders is 
als mijn jongere broeder. (Met uw verlof, ik ga mij (even) verwij— 
deren om buiten te zien” „‚’t Is goed, Mevrouw! ga uw gang!” 
(Daarop) spoedde zij zich weg. Zoodra Star Kantjand haar uit den hof 
zag komen, sprak zij (tot Mas Tilar Nagari) op vriendelijken toon: „Mijn 
heer, 
(1) Zadi djawä né pah laksa lett. „als het tienduizendste gedeelte van een BSO om iets 
onmogelijks of als niet bestaande aan te duiden. 
(2) datengan, het hooge woord voor tumijoe = gast. 
(8) wasandekan, zich ergens opschieten, verblijf houden, logeeren. 
