— 235 — 
431 daar komt de prinses, de zuster van Uwe Hoogheid, naar buiten” De 
prins liep (de komende) te gemoet, hurkte voor haar neer, maakte daarop 
eene eerbiedige buiging, en omarmde hare beenen (!). De prinses weende 
zeer en verborg haar aangezicht in den schoot (?. Ook haar broeder 
schreide bitterlijk, waarom Déwi Shar Kantjaná hem op vriendelijken 
toon aldus aansprak: „Ween toch niet zoo zeer, - 
432 mijn vorst! daar immers de goden alles zoo bewerkt hebben, en hunne 
gunst tans zoo groot over u is, dat gij (elkander) als in den dood moogt 
terugvinden.” De prinses nam nu ook het woord, (zeggende): „Ach, 
mijn broeder! hoe had ik kunnen hopen, dat gij er nog aan zoudt 
gedacht hebben om mij te gaan zoeken, daar het reeds zoo erg lang 
geleden was.” 
433 De prins haastte zich zijne zuster al weenende te antwoorden, terwijl 
zijne stem telkens door snikken werd afgebroken: „Daar hebt ge wel 
gelijk in! Dat ik zoo lang wachtte (moet ge echter alleen daaraan 
toeschrijven), dat ik herhaaldelijk aan vader en moeder verlof tot de reis 
gevraagd heb, (maar zij) mij hunne toestemming niet wilden geven. 
Nadat ik het reeds zoo dikwijls verzocht had, heb ik eindelijk maar 
„de stoute schoenen (°%) aangetrokken en zijn we met ons vieren (£) in 
stilte, zoodat niemand het wist, op reis gegaan” 
(1) De zoogenaamde kniekus, Zie boven, 
(2) Of zou hier de schoot van Sekar Kantjand bedoeld zijn. 
(8) zglaloewang hawak, spreekwijze voor: zich aan iets wagen, zich over zijne vrees heenzetten, 
er moedig (onverschillig) op losgaan, enz. Vergelijk laloe en huwak. 
(4) papatpatan, met vieren, waartoe dan zeker ook Sar Kantjand gerekend wordt (vergelijk 
vers 248), tenzij die andere lezing kapapanpapan de oorspronkelijke is, 
