— 241 — 
440 en sprak dan op beleefden toon (tot Mas Tilar Nagari): „Ach, mijnheer ! 
ik heb zeer jegens U misdreven, door de zuster van Uwe Hoogheid tot 
mij te nemen. Ik stel mijn leven in Uwe hand: wil toch een’ onwe- 
tende vergiffenis schenken, die het gewaagd heeft zich zoo brutaal zon- 
der (voorafgaande) kennisgeving te gedragen, door Uwe zuster Mambará _ 
Sari tijdens (zij) op het Goudeiland (was), tot zich te nemen” 
44) Mas Pilar Nagart antwoordde, terwijl hij zich eerbiedig boog: „Ik voel 
mij op-’t oogenblik zoo gelukkig, als bescheen mij de zon in het midden 
van den nacht, daardoor dat het Uwe Hoogheid behaagd heeft een on- 
gelukkig mensch tot U te nemen. (Zij was) mijnheer! om een voor- 
beeld te gebruiken, als een kuiken daf in een grooten waterketel ge- 
vallen is, en wie anders dan Uwe Hoogheid zou zich hebben ontfermd 
om haar (daaruit) te halen?” 
442 Verder wordt (van hen, die) in den tuin (waren) niet gesproken. Wij 
keeren nu weer terùg tot hen, die naar het woud (gevlucht) waren, 
(namelijk) tot den koning (en de zijnen). De Toemenggoeng zocht (hen) 
nog altijd doch was reeds dicht genaderd tot de plek waar Zijne Ma- 
jesteit (zich ophield). Het geroep der zoekenden weerklonk (door het 
geheele woud), waarop zij die het hoorden, elkander verdrongen om het 
eerst den vorst (daarvan bericht te brengen). Zoodra Zijne Majesteit de 
tijding vernam (*) 
(1) Zeer duidelijk zijn deze vijf laatste regels in het oorspronkelijke zeker niet; we lETen 
eehter, dat onze vertaling de bedoeling van den dichter heeft weergegeven. | 
16 
