— 250 — 
‚ Prasangijang, die het predikaat Bagoes (B) (hajoe, sangagajoe voor de vrou— 
wen) voeren. | 
III. Wèsgá of Wong madijà. Over deze kaste, die te recht de gewichtigste 
genoemd wordt, leze men de uitvoerige mededeelingen van den heer Friederich. 
Ik teeken hierbij alleen aan, dat van dit geslacht, welks leden den titel Goesti (2) 
(Goesti-hajoe) voeren, verschillende takken tot Soedra’s zijn afgedaald, De zeer 
uiteenloopende opgaven daaromtrent zaamgenomen, kunnen we vaststellen, dat 
de Arjá Kentjeng, A. Damar, A. Blètèng, A. Bringkit, A. Sentong (bij Fr. Sento), 
4. Batan Dperoekh, A. Poetà Waringin, A. Mangori, enz. nog tot de ware Wêsija’s 
‚ behooren, terwijl de A. Ti Hoelaran, A. Blog, A. Pinatih, A. Blangsingd, A. 
Koedá Pinolih (8, enz., hoewel hier en daar zich nog den goestititel aanma— 
tigende, niet meer tot deze kaste gerekend worden. 
Ook moet hier nog worden vermeld dat Wesija’s, stammende uit het hu— 
welijk van een Goesti met eene Soedravrouw in plaats van met Goesti 
veelal Goesi (P) worden aangesproken. 
IV. Soedrá, Wong nistà, wong tani, panegen, hesamèn of, gelijk de adel 
zegt, het volk zonder geslacht, 
Tot deze kaste behooren mede, gelijk we boven zagen, onderscheidene fa 
milie's, die oorspronkelijk van adel waren, maar om verschillende redenen hun 
adeldom verloren hebben. Dit zijn de zoogenaamde Prabali, die zich daarom nog 
altijd boven de gewone Soedra's verheven achten en zich van dezen dan ook 
daarin onderscheiden, dat hunne oudste kinderen Gedé (li loeh voor vrouwen) en 
 Madé genoemd worden, waar die anders Wajan en Nengah heeten— tani helen ge- 
lijk zij ze noemen. 
De boven opgegeven titels komen natuurlijk alleen in officieëlen stijl voor. 
In de gemeenzame taal worden ze steeds vervangen door de persoonlijke voor 
naamwoorden of, gebruikelijker nog, door woorden als #a/?, njah, bli, hembok, bapd, 
méné, enz, die allen eene of andere familiebetrekking aanduiden (*). 
Van de in de Mégantaká voorkomende vorstelijke namen en titels als Soe— 
soehoenan, Sang Praboe, Sang Natâ, N’repati, Radèn, Radèn-Mantri, Radèn Déwi, 
Toewan (zoowel van prinsen als prinsessen), enz. geldt ‘tzelfde wat hierboven 
(1) bagoes, waarmede ouderen van dagen in vriendelijken stijl jongeren aanspreken, komt ook 
als zaam onder de Brahmanen voor, volgens den een =wajan, volgens anderen geheel willekeurig. 
(2) Zie over de beteekenis van dit Goesti of Goesthi Lassen’s Ind. Alt. in de vertaling van 
de Klerk, blz. 136, Aanm. 2. 
Dat deze titel hier en elders oorspronkelijk in den zin van heer, gebieder, is opgevat, blijkt 
o.a. ook daaruit, dat nu nog een slaaf zijn’ meester, eene vrouw haren man, eene moeder haar 
kind, enz. daarmede aanspreekt. Vergelijk „Voorloopig Verslag” blz. 15. 
(3) Deze en meer andere namen worden opgegeven in de zoogenaamde pamentjangah wèsijd, 
waarvan we misschien later eene vertaling kunnen laten volgen. 
(4) Zie hierover ook het stuk Masorsinggih in Afl. 4 Deel XVIII van het meer genoemde 
Tijdschrift. 

