Ge 
Het doel was dus volkomen de wijze van uitvoering waardig. En op 
welke wijze heeft de Engelsche krijgsmagt haar heldenfeit tegenover Chinsura 
volbragt?® Op die vraag kunnen wij met zekerheid antwoorden. Verschil 
lende berigten worden omtrent dit feit medegedeeld en allen zijn eenstemmig. 
De uitvoerigste bron levert een beëedigde verklaring van den Directeur Ross, 
vervat in een brief van den Advocaat-Generaal bij het geregtshof te Chinsura 
John Day en aan den Raad te Calcutta gerigt. Die verklaring behelst hoofdzake- 
lijk het volgende: 
In den nacht van den Ste" Julij, ongeveer 10 uren, kreeg Ross, terwijl 
hij rustig het souper in zijn Gouvernementswoning verorberde, berigt, dat twee 
Engelschen hem verzochten hun te woord te staan. Ross, gelijk uit alles blijkt, 
zelf gentleman, informeerde bij zijn bediende naar het uiterlijk voorkomen dier 
ontijdige bezoekers, en vernemende, dat zij een weinig gunstig voorkomen had- 
den, stond hij van tafel op en ging naar hen toe. Hij vond daar twee per— 
sonen, als zeelieden gekleed, waarvan de een hem verhaalde door zijn com— 
mandant gezonden te zijn om de overgaaf van stad en fort te eischen en daarvan 
bezit te nemen in naam van Zijne Britsche Majesteit, 
Natuurlijk vroeg de Gouverneur, niet wetende of het hier ernst of kortswijl 
gold, wie zijt gij? Het antwoord luidde: officier in dienst des konings op den 
oorlogsschoener de Nymph, kommandant kapitein Stevens. In ’%t kort, deze had 
zijn luitenant met 40 man in compagnies sloepen de Hoogly opgezonden, en 
nu was hier de afgezant door den luitenant afgevaardigd naar den Directeur 
Ross. „Hebt gij uw last niet op schrift; want zulk een buitengewone eisch, 
vordert authorisatie van hooger hand”, ging de bedaarde Hollandsche Directeur 
voort, waarop de Engelschman ontkennend antwoordde. Nu raadde Ross hem 
aan zich onmiddellijk te werwijderen; „te Calcutta”, sprak hij, „is een Engelsch 
bestuur, en zoo er oorlog tusschen onze natiën ware uitgebroken, men zou 
het van daar mij op waardiger wijze berigt hebben”. Onze Engelschman werd 
kregelig en vroeg of de Gouverneur dan meer eerbied had voor een Com- 
pagnie’s Gouverneur, dan voor den Koning van Groot Brittanië. Met echt hol 
landsch geduld, door een verblijf van dertig jaren onder de keerkring's zon 
niet uitgeput, luidde het antwoord van Ross, dat hij op het oogenblik geene 
verklaring had af te leggen van zijne persoonlijke gevoelens, dat hij aan zijne 
Britsche Majesteit al den eerbied toedroeg, welke hij aan een gekroond hoofd 
schuldig was; en met dit antwoord verdween de zonderlinge gezant benevens 
zijn makker in het donker. 
Maar ruim een uur na dit voorval naderde een corps van 45 of 48 oorlogs 
matrozen, onder bevel van een officier, de poorten van het fort, De officier 
gaf zijn begeerte te kennen om den Directeur te spreken. Hij werd toegelaten ; 
doch slechts hij alleen. In tegenwoordigheid van Ross gekomen vroeg hij dezen 
hetzelfde, als reeds een uur vroeger gevraagd was, en bekwam hetzelfde ant— 
